หลิวอ้ายหัวร้องไห้จนพูดไม่เป็นภาษา เขากุมมือสวี่ไป๋ซวี่ไว้แน่น “ครูครับ ผมขอร้อง ขอให้คุณ...อีกสักหน่อย...”
สวี่ไป๋ซวี่ตบไหล่หลิวอ้ายหัวเบา ๆ อย่างอ่อนโยน
หลิวอ้ายหัวพูดคำเกลี้ยกล่อมเขาต่อไม่ออก ได้แต่หันไปมองซางอวี่ด้วยแววตาวิงวอน
ซางอวี่คิดในใจ แพทย์ก็เป็นแค่แพทย์ ไม่มีทางกลายเป็นเทพเซียนได้หรอก
เธอมองสวี่ไป๋ซวี่ “ฉันจะพยายามเต็มที่”
“ขอบคุณครับ หมอซาง” สวี่ไป๋ซวี่ยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม
ซางอวี่หันหลังเดินกลับไปแล้ว
เธอเพิ่งเดินมาถึงหน้าบ้าน หลิวอ้ายหัวก็วิ่งตามมา เขายังพูดเสียงขึ้นจมูกอยู่ พอทั้งสองยืนเผชิญหน้ากัน หลิวอ้ายหัวก็รู้สึกกระดากอายขึ้นมาเล็กน้อย
“ขอโทษด้วยครับ ที่ทำให้หมอซางเห็นเรื่องน่าอายแบบนั้น”
“ฉันไม่ได้หัวเราะเยาะคุณหรอก คุณเป็นห่วงสหายสวี่จากใจจริง ส่วนสหายสวี่ก็ทุ่มเทให้กับอุดมการณ์ของตัวเอง พวกคุณทั้งคู่เป็นสหายที่ดีมาก” ซางอวี่พูดอย่างจริงจัง
หลิวอ้ายหัวรู้สึกแสบจมูกยิ่งกว่าเดิม เขาหันหลังให้เธอแล้วเช็ดน้ำตาที่หางตา
“เฮ้อ ผมนี่...”
ซางอวี่ไม่ได้พูดอะไร รอให้หลิวอ้ายหัวค่อย ๆ สงบอารมณ์ลงเอง
ผ่านไปครู่ใหญ่ หลิวอ้ายหัวก็หันกลับมา “หมอซางครับ ถ้าเป็นไปได้ ช่วยทำให้ครูสวี่...ไม่ต้องทนทุกข์ทรมานมากนักได้ไหมครับ”
ซางอวี่คิดว่าหลิวอ้ายหัวจะขอให้เธอพยายามยืดชีวิตสวี่ไป๋ซวี่ให้นานที่สุด
เธอพยักหน้า “ฉันจะทำค่ะ”
“ขอบคุณครับ” หลิวอ้ายหัวโค้งคำนับ
“อีกเดี๋ยวฉันจะขึ้นเขาไปเก็บสมุนไพร