เสิ่นเจี้ยนจวินและเสิ่นหนิงเดินเข้ามา เจียงหว่านเยวี่ยก็รีบออกมาต้อนรับ
“น้องสะใภ้”
“พี่สะใภ้รอง”
“พี่ใหญ่ น้องสี่” เจียงหว่านเยวี่ยเอ่ยปาก ดวงตาพลันแดงก่ำ นึกถึงสภาพของคุณเสิ่นที่บ้านแล้วใจก็ห่อเหี่ยวเจ็บปวด
“พี่สะใภ้รอง เราเข้าไปดูพี่รองก่อนนะ” เสิ่นหนิงก้าวเข้ามากอดเจียงหว่านเยวี่ย
เจียงหว่านเยวี่ยพยักหน้า พาพวกเขาเข้าห้องนอน ซางอวี่เดินตามเข้าไปด้วย
ในห้องนอน
เสิ่นเหอผิงนั่งพิงหัวเตียง ร่างกายซูบผอมอิดโรยอย่างหนัก เบ้าตาลึกโบ๋ สีหน้าเขียวซีด
ดูราวกับ…ใกล้จะดับไปทุกที
เสิ่นหนิงเห็นพี่รองของตนเป็นเช่นนี้ น้ำตาก็ไหลร่วงไม่หยุด
“พี่รอง!” เสิ่นหนิงโผเข้าไป อยากจะกอดพี่รองสักครั้งอย่างทะนุถนอม แต่ก็กลัวว่าจะทำให้เขาเจ็บ
“พี่ใหญ่ ทำยังไงดี” เสิ่นหนิงร้องไห้ออกมาเป็นเสียง
เสิ่นเหอผิงยกมือขึ้นอย่างยากลำบาก ตบมือเสิ่นหนิงเบา ๆ เขาพยายามอ้าปาก แต่ก็ยังไม่อาจเปล่งเสียงได้
เจียงหว่านเยวี่ยเห็นเสิ่นหนิงร้องไห้เช่นนั้น ตัวเองก็อดกลั้นไม่ไหวร้องตามไปด้วย
เสิ่นเจี้ยนจวินในใจก็รู้สึกทุกข์ แต่ชั่วขณะนั้นก็ไม่รู้จะปลอบน้องสาวและน้องสะใภ้อย่างไร
เขายังไม่รู้เลยว่าเรื่องอะไรกันแน่ที่ทำให้เสิ่นเหอผิงกินยาเข้าไป
“แม่จ๋า กับอาสี่ไปนั่งที่ห้องนั่งเล่นก่อนนะคะ ให้ลุงใหญ่ได้อยู่กับพ่อ” ซางอวี่เอ่ยขึ้น พร้อมยื่นมือไปประคองแขนเจียงหว่านเยวี่ยอย่างนุ่มนวล
“อือ” เจียงหว่านเยวี่ยเช็ดหางตา จูงมือเสิ่นหนิง พี่น้องสองคนไปนั่งที่ห้องนั่งเล่น
ซางอวี่รินน้ำให้สองแก้ว แล้วย่องกลับไปที่ห้องของเสิ่นเหอผิงอย่างเงียบงัน