“วันนี้พวกเราจะตีมันให้ได้” พี่ชายเติ้งพูดอย่างดุดัน พลางพุ่งเข้าไปกดเจียหมิงไว้แล้วเริ่มลงมือตี
พี่น้องทั้งสองระบายความโกรธที่อัดแน่นอยู่เต็มอกลงไปบนหมัด ทุกหมัดออกแรงเต็มที่!
ซุนเจาตี้ย่อมทนเห็นลูกชายตัวเองถูกตีไม่ได้ จึงรีบเข้าไปขวางพี่ชายทั้งสองของตระกูลเติ้งทันที
แม่เติ้งพุ่งเข้าไปคว้าผมของซุนเจาตี้ไว้ แล้วเงื้อมือตบฉาดสองครั้ง
พี่น้องสามคนของเจียซวงเห็นแม่ตัวเองถูกตี ย่อมรีบเข้าไปช่วย
แต่สะใภ้ใหญ่ทั้งสองของตระกูลเติ้งกับญาติที่พามาด้วยไม่ใช่คนที่จะรับมือได้ง่าย ๆ ทุกคนกรูกันเข้าไปขวางพี่สาวสามคนของเจียซวงไว้
สองคนเข้าไปช่วยกันจับแขนซุนเจาตี้ไว้ ส่วนฝ่ามือของแม่เติ้งก็ตบลงบนใบหน้าของซุนเจาตี้อย่างแรง
ราวกับอยากจะตบหัวซุนเจาตี้ให้จมลงไปกับพื้น
ชั่วขณะนั้น เสียงร้องโหยหวนของคนตระกูลเจียก็ดังระงมไม่ขาดสาย
มีชาวบ้านไม่น้อยยืนดูเรื่องสนุกอยู่ข้าง ๆ
ภาพที่เติ้งเฉียวเฉียวเผชิญเมื่อครู่ช่างน่าเวทนาเหลือเกิน
ปกติถ้าสองหมู่บ้านมีเรื่องขัดแย้งกัน หนุ่มฉกรรจ์ในหมู่บ้านย่อมไม่อยู่เฉยแน่นอน
แต่สิ่งที่ซุนเจาตี้กับพวกทำลงไปน่ารังเกียจเกินไป แถมยังเกือบทำให้ซางอวี่โมโหจนไม่อยากรักษาพวกเขาอีกต่อไป
ทุกคนเองก็มีความคับแค้นใจสะสมอยู่ก่อนแล้ว
ดังนั้นเมื่อไม่มีใครตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต ทุกคนจึงไม่คิดจะลงมือ รวมถึงจางเป่าฉวนที่มาถึงทีหลังด้วย
จางเป่าฉวนเองก็ยืนดูอยู่ข้าง ๆ ครู่ใหญ่
รอจนคนตระกูลเติ้งระบายความโกรธไปได้เกือบหมด จางเป่าฉวนจึงค่อยก้าวเข้าไป