“สุดยอดเลย อาอวี๋ ฉันเคยเห็นแต่ในหนังสือ ยังไม่เคยลองทำจริงเลย” เสิ่นเหอผิงกล่าวด้วยความสนใจ
ว่าแล้วเขาก็ทิ้งลูกชายตัวเองอย่างไม่ลังเล นั่งยอง ๆ อยู่ข้างอ่างทองเหลืองเพื่อสังเกตดู
ซางอวี่เอาเก้าอี้เล็กมาให้เสิ่นเหอผิง
“คุณพ่อ นั่งดูนะคะ จะได้ไม่เวียนหัวเมื่อยตัว”
“ขอบใจนะอาอวี๋” เสิ่นเหอผิงถอนหายใจอย่างซาบซึ้ง เป็นลูกสาวนี่ช่างน่าอบอุ่นใจจริง ๆ
เสิ่นจื้อหนาน: ……
เสิ่นเหอผิงสังเกตอยู่อย่างตั้งใจ
ซางอวี่ถือพลั่วเลือกที่ใกล้ทางเข้า แต่เป็นจุดที่แสงแดดส่องไม่ถึง แล้วเริ่มขุด
ซางอวี่มีแรงมาก ขุดไม่กี่ทีพื้นดินก็ร่วนซุยแล้ว
เสิ่นจื้อหนานมองดูซางอวี่ง่วนอยู่กับการขุด สัมผัสได้ถึงพลังชีวิตที่ไม่มีวันหมดในตัวเธอ จิตใจที่เคยกระวนกระวายก็ค่อย ๆ สงบลง
เขาเห็นว่าด้านในมีอุปกรณ์มากมาย บางอย่างเขาเองก็ไม่รู้จักชื่อ
“ทั้งหมดนี่เธอเตรียมให้ฉันหรือเปล่า?” เสิ่นจื้อหนานถามออกไปทันที
ซางอวี่มองดูของที่ตัวเองเตรียมไว้ก่อนหน้านี้ ทั้งราวคู่ขนาน กล่องสเต็ป จักรยานนอนปั่น ชิงช้าสลิงพักฟื้น แท่นกดน้ำหนักแนวนอน และดัมเบลแบบง่าย ๆ ฯลฯ
“อืม ให้คุณได้พักอีกสักหน่อย แล้วเราค่อยเริ่มฝึกกันช้า ๆ ฉันรู้ว่าร่างกายคุณไม่มีแรง ดังนั้นขั้นตอนการฝึกจะต้องลำบากมากแน่ ๆ”
“ฉันทนได้ อาอวี๋ ขอบคุณนะ” เสิ่นจื้อหนานกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจัง
ซางอวี่ยิ้ม “ฉันรู้ว่าคุณทนได้ เสิ่นจื้อหนาน คุณคือคนที่มีความมานะบากบั่นมากที่สุดเท่าที่ฉันเคยเจอมา”
ใบหน้าหล่อเหลาของเสิ่นจื้อหนานแดงระเรื่อเล็กน้อย แต่ในอุโมงค์หลบภัยที่แสงไฟไม่ค่อยจะดี ใครก็มองไม่เห็น