ซางอวี่พักจนครบสิบกว่านาทีก่อนค่อยลุกขึ้น
“ไปกันเถอะ ไปดูครูสวี่ก่อน
ฉันจะดูซิว่าคนไข้ที่ไม่ฟังคำสั่งแพทย์ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง” ซางอวี่พูดพลางขบฟันแน่น
หลิวอ้ายหัวถึงกับหน้าซีดแทนสวี่ไป๋ซวี่ไปโดยปริยาย
ในห้องของสวี่ไป๋ซวี่
เขาใบหน้าซีดเผือด อ่อนแรงอย่างมาก
ตอนซางอวี่เดินเข้ามา เขายังกำลังไออย่างรุนแรงอยู่
พอรู้ตัวว่ามีสายตาไม่เป็นมิตรจ้องมาที่ตัว
สวี่ไป๋ซวี่เงยหน้าขึ้นเห็นซางอวี่…แม้แต่การไอยังติดขัดไปแวบหนึ่ง ก่อนจะไอต่ออย่างรุนแรงเหมือนเดิม
“ไหนล่ะ ครูสวี่ไอแล้วไม่ลำบากเลยใช่ไหม?” ซางอวี่ถาม
น้ำเสียงเย็นยะเยือก
สวี่ไป๋ซวี่มองซางอวี่ “หมอซาง ขอโทษนะ ที่ไม่ฟังคำสั่งของหมอ ทำร่างกายตัวเองพังถึงขั้นนี้”
“ตอนนี้คุณไม่ได้ขอโทษฉัน แต่ขอโทษลูกศิษย์ของคุณ
ที่รบกวนทหารสองนายเพื่อให้ฉันมาอยู่ที่นี่
รวมถึงองค์กร และทุกคนที่เป็นห่วงคุณ” ซางอวี่พูดไม่ยอมเสียมารยาทแต่ก็ไม่ได้ปรานี
ใบหน้าสวี่ไป๋ซวี่แดงขึ้นเล็กน้อย เขามองซางอวี่ “หมอซาง ขอโทษนะ ขอโทษทุกคนจริง ๆ”
ซางอวี่ก้าวยาว ๆ เข้ามา “ฉันรู้ว่าคุณทำเพื่องาน แต่ทำเพื่องานก็ไม่ใช่เหตุผลที่จะทิ้งร่างกายไป
ยาที่ฉันวิจัยมาได้ยากเย็น ปกติแล้วมันช่วยให้คุณมีชีวิตอยู่ได้อีกแปดสิบถึงสิบปี
คุณก็มาดูสภาพตัวเองตอนนี้ซิ
ถ้าฉันไม่มา คุณอยู่ไม่ถึงเดือนก็ว่าได้”
หลิวอ้ายหัวกับเจ้าหน้าที่คนอื่น ๆ ต่างหน้าซีด ตัวสั่นด้วยความกังวลมองไปที่ซางอวี่
“สภาพตอนนี้ของคุณก็ไม่เหมาะกับการพักฟื้นที่นี่ ฉันจะช่วยเสถียรอาการไว้ก่อน แล้วคุณต้องกลับมณฑลตงไปกับฉัน