“ม้ามแตกยังเดินกลับมาเองได้ ทนเจ็บเก่งไม่เบา” ซางอวี่เอ่ยเสียงเรียบ ก่อนหยิบกล่องเข็มเงินออกมา
สัมผัสโบราณขรึม พอจับก็รู้ว่าเป็นของดี
ซางอวี่เปิดกล่อง ในนั้นเรียงเข็มเงิน 72 เล่มอย่างเป็นระเบียบ “มีตะเกียงน้ำมันไหม”
“มี” พี่ห้ารับคำ
กู่จื่อรีบไปเตรียมให้ทันที
ซางอวี่จับเข็มเงิน สอดปลายถึงกลางเข็มผ่านเปลวไฟตะเกียงอย่างรวดเร็วเพื่อฆ่าเชื้อ
“ช่วยถอดเสื้อผ้าเขาให้หน่อย” ซางอวี่บอกกู่จื่อ
“ได้” กู่จื่อรีบเข้าไปถอดเสื้อผ้าพี่รองอย่างระมัดระวัง เหลือไว้แค่กางเกงตัวใน
หลังถอดเสร็จกู่จื่อก็เพิ่งนึกได้ ตรงหน้าเป็นผู้หญิงนะ ถอดให้มากไปหรือเปล่า
ซางอวี่ปัดมือให้กู่จื่อหลบ แล้วเข้าไปปักเข็มอย่างรวดเร็ว
เริ่มจากจุดซานอินเจียว เสวี่ยไห่ของเส้นม้าม แล้วสอดเข็มจุดเน่ยกวน เสินเหมินเพื่อบำรุงหัวใจและยึดพลัง ตามด้วยจุดไป่ฮุ่ย ชี่ไห่ กวนหยวน...
ซางอวี่ลงมืออยู่นานกว่าจะถอนเข็ม แล้วเก็บอุปกรณ์พลางสั่งการรักษา
“นอนอยู่บนเตียงอย่างน้อยสองสัปดาห์ ฉันจะเปิดยาห้ามเลือดให้อีกชุด กินให้ตรงเวลา ผ่านไปสองสัปดาห์ไปตรวจที่โรงพยาบาลให้หมอดูอาการอีกครั้ง
พอฟื้นแล้ว ให้หายใจเข้าลึก ๆ ช้า ๆ ชั่วโมงละ 5-10 ครั้ง ถึงจะเจ็บก็ต้องทน แต่อย่าฝืนเกินไป เกินไปก็ไม่ดีเหมือนกัน
ส่วนซี่โครงหักก็กินยาตามเวลา พักผ่อนบนเตียงให้มากที่สุด เขายังหนุ่ม กระดูกจะค่อย ๆ หายเอง”
กู่จื่อเตรียมกระดาษปากกาไว้แล้ว ซางอวี่รับมาเขียนใบสั่งยา
ต้าหวงแช่เหล้า เถาเหริน หงฮวา ตังกุย ไฉหู เทียนฮวาเฝิ่น ชวนซานเจี่ย (ใช้ทู่เปี๋ยฉงหรือจื้อหรานถงแทนได้) กานเฉ่า