คุณหมอเจมส์ยุ่งอยู่ชั่วครู่ ตัวเองก็เริ่มรู้สึกไม่สบาย จึงหยิบยามากินเอง
เขาเงยหน้ามองไป ซางอวี่ก็กำลังกินยาเช่นกัน
ซางอวี่เห็นทุกคนต่างกินยากัน จึงกินยาตามไปด้วยตามธรรมชาติ
คุณหมอเจมส์รู้สึกถึงลางร้ายบางอย่างหมุนวนอยู่ในหัว เขาคิดอยู่ครู่แล้วตัดสินใจวางงานในมือลง
ก้าวยาวเดินออกไปนอกเขตการแพทย์
ซางอวี่มองนาฬิกา
เวลานี้ รถที่ขนส่งชิ้นส่วนขีปนาวุธน่าจะมาถึงแถวฐานทัพแล้ว
แม้คุณหมอเจมส์จะรีบไปพบพลโทเดวิดเดี๋ยวนี้ ก็คงไม่ทันเวลาที่จะขัดขวางรถบรรทุกขีปนาวุธไม่ให้เข้าฐานได้
แต่เพื่อกันเหนียว ซางอวี่รีบเดินตามคุณหมอเจมส์ไป
“คุณหมอเจมส์ หนูจะไปหาพลโทเดวิดด้วยค่ะ”
“มีเรื่องอะไรหรือครับ หมอลีซา?” คุณหมอเจมส์ถาม ตอนนี้เขตการแพทย์กำลังขาดคนอย่างหนัก แต่เขากับหมอลีซาต่างก็ต้องออกไปพร้อมกัน
ยิ่งทำให้คนไม่พอกว่าเดิม
“เพราะหนูนึกขึ้นได้ว่าเมื่อวานเหมือนจะเห็นใครบางคนเดินลอบ ๆ แอบ ๆ หนูคิดว่าเรื่องนี้ควรรายงานพลโทเดวิดทันทีค่ะ”
“ดี งั้นเราสองคนไปด้วยกัน” คุณหมอเจมส์ว่า
ทั้งสองเดินไปยังห้องทำการของพลโทเดวิดด้วยกัน
เดินไปได้ครึ่งทาง ก็ได้ยินเสียงระเบิดดังสนั่น จนทั้งฐานทัพแทบจะสั่นคลอนไปด้วย
ซางอวี่คิดในใจ: โหดซะจริง ปริมาณวัตถุระเบิดที่วางไว้เต็มเปี่ยมเชียว
เธอกับคุณหมอเจมส์โดนแรงสั่นสะเทือนกระเพื่อมด้วย ทั้งสองล้มกระแทกไปด้านข้าง