สายตาของหลิวเสี่ยวเชียนหลุดลอยไปปักอยู่บนใบหน้าของซางอวี่ แล้วยิ้มเอ่ยขึ้น “สหายซาง ไปถ่ายรูปรวมกันเถอะ”
ซางอวี่แอบมองเถียนเถียนของตัวเองที่หลับสบายอยู่แล้ว
“ผู้บัญชาการกองพลน้อยเสิ่น คุณพาเด็กกลับบ้านก่อนเถอะ” หลิวเสี่ยวเชียนพูด “เดี๋ยวฉันจะรับหน้าที่ส่งสหายซางกลับบ้านเอง วางใจได้ รับประกันความปลอดภัยแน่นอน”
เสิ่นจื้อหนานคิดในใจ: อยู่กับคุณนี่ ฉันยิ่งไม่วางใจเรื่องความปลอดภัยเข้าใหญ่
เสิ่นจื้อหนานมองไปที่ซางอวี่ รอให้เธอปฏิเสธหลิวเสี่ยวเชียน
แต่นิสัยของซางอวี่นั้นเป็นพวกที่ต่อให้รู้ว่าเขามีเสือก็ยังอยากเดินเขาไปหาเสือ ตอนนี้เธอยังมองไม่ออกว่าหลิวเสี่ยวเชียนวางแผนอะไรไว้ ย่อมอยากไปดูให้รู้เอง
ซางอวี่หันไปบอกเสิ่นจื้อหนาน “พวกคุณกลับก่อนไป เดี๋ยวฉันถ่ายรูปเสร็จก็กลับเอง ไม่ต้องให้สหายหลิวส่งหรอก”
“ก็ได้ งั้นฉันกลับก่อนนะ” เสิ่นจื้อหนานเห็นว่าภรรยาตัวดีไม่ยอมกลับ ก็ได้แต่อัดความขัดใจไว้แล้วยอมตามเธอ…
“กลับถึงบ้านก็จุดกำแพงระบายความร้อนเลยนะ”
“รับทราบ วางใจ” เสิ่นจื้อหนานตอบรับ อุ้มเถียนเถียนพร้อมพาชุยอานเจียงและอีกคนกลับไปก่อน
ซางอวี่ถูกหลิวเสี่ยวเชียนจูงมือไปที่จุดถ่ายรูปด้วยกัน
หลังการแสดงจบลง เหล่าทหารศิลปวัฒนธรรมมีช่วงถ่ายภาพหมู่
ในช่วงนี้ถ่ายภาพหมู่ใหญ่ได้หนึ่งใบ หรือจะให้คนสองสามคนยืนถ่ายรูปคู่กันแยกกันก็ได้
หลิวเสี่ยวเชียนจูงมือซางอวี่ไปต่อคิว “สหายซาง คุณร้องเพลงเพราะจริง ๆ นะ”
ซางอวี่รู้สึกได้ว่าคำชมของหลิวเสี่ยวเชียนเมื่อครู่นี้เต็มไปด้วยความจริงใจเป็นอย่างมาก