“พี่เหิงหยาง ฉันยังมีธุระ ขอฉันกลับก่อนนะคะ
พรุ่งนี้เช้าฉันต้องไปทำงานที่โรงพยาบาล ถึงตอนนั้นฉันจะมาหาพี่ แล้วพาพี่ไปเข้าสอบค่ะ”
“ได้” จี้เหิงหยางรับคำ
ทั้งสองไม่ได้พูดอะไรกันต่อ จี้เหิงหยางเก็บข้าวของ
ซางอวี่ทักทายเสิ่นเหอผิง แล้วกลับบ้านของตัวเอง
ตอนนี้ในมิติพกพาของเธอมีสมุนไพรอยู่ไม่น้อย อีกทั้งในลานบ้านก็ตากไว้บ้างแล้ว
ซางอวี่คัดสมุนไพรที่ต้องใช้ต้มยาแปะออกมา จากนั้นก็เริ่มต้มยาแปะในครัว
หลังจากยุ่งอยู่พักใหญ่ ซางอวี่ก็เตรียมยาแปะที่ต้องใช้เสร็จเรียบร้อย รวมทั้งหมดหนึ่งร้อยแผ่น
ไหน ๆ ก็ทำแล้ว ทำเผื่อเพิ่มอีกหน่อยดีกว่า ตอนนี้คนที่มีอาการกล้ามเนื้อเอวอ่อนล้ามีอยู่ไม่น้อย
เตรียมเสร็จแล้ว ซางอวี่ก็วางยาแปะทั้งหมดลงในตะกร้า
เธอขยับแขนขาเล็กน้อย เตรียมไปเก็บผักในลานบ้าน แล้วหาอะไรกิน
ซางอวี่เพิ่งเดินมาถึงลานบ้าน ก็เห็นเสิ่นจื้อหนานเดินมาพร้อมกับชายผิวคล้ำคนหนึ่ง ซึ่งเตี้ยกว่าเขาครึ่งศีรษะ
ซางอวี่เดินเข้าไปต้อนรับ
เสิ่นจื้อหนานรีบแนะนำชายที่อยู่ข้างกายให้ซางอวี่รู้จัก “ซางอวี่ นี่คือเฉินอาน ผู้บังคับกองพันเฉิน
ผู้บังคับกองพันเฉิน นี่ภรรยาผม ซางอวี่”
“ยินดีที่ได้รู้จักค่ะ ผู้บังคับกองพันเฉิน”
“ยินดีที่ได้รู้จักครับ น้องสะใภ้” เดิมทีเฉินอานตั้งใจจะเรียกซางอวี่ว่าพี่สะใภ้ตามตำแหน่งของเสิ่นจื้อหนาน
แต่เขาอายุมากกว่าเสิ่นจื้อหนานตั้งสิบกว่าปี คำว่าพี่สะใภ้จึงเรียกออกมาได้ยากอยู่สักหน่อย…
ที่สำคัญคือกลัวซางอวี่จะเขินอาย