เฉินเสี่ยวชิงนึกถึงใบหน้าของซางอวี่ สีหน้าบิดเบี้ยว “สวย สวยมาก
สวยกว่าฉันอีก”
“คุณไม่นับว่าสวยหรอก แค่หน้าตาธรรมดา” ชายหนุ่มแก้คำพูดให้
เฉินเสี่ยวชิงโมโหจนกระทืบเท้า
“พูดจาหวาน ๆ สักคำแล้วจะตายหรือไง”
“ผมเป็นคนชอบพูดความจริง” ชายหนุ่มพูดเสียงเรียบ พลางยื่นมือไปทางเฉินเสี่ยวชิง “เอามา เงินมัดจำหนึ่งร้อยหยวน”
เฉินเสี่ยวชิงกัดฟัน หยิบธนบัตรหนึ่งร้อยหยวนจากกระเป๋ายื่นให้ชายหนุ่ม
ชายหนุ่มเก็บเงินไว้ “เขียนข้อมูลพื้นฐานของเธอให้ผม ผมจะหาทางเข้าใกล้เธอเอง”
เฉินเสี่ยวชิงรับคำ
เธอหยิบกระดาษกับปากกาออกมา เขียนชื่อซางอวี่และสถานที่ทำงานของเธอลงไป
ชายหนุ่มกวาดตามอง แล้วหันไปมองเฉินเสี่ยวชิง “เรื่องที่ต้องพูดก็พูดหมดแล้ว คุณยังไม่กลับอีกหรือ”
เฉินเสี่ยวชิงคิดแล้วก็ยิ่งโมโห ผู้ชายคนนี้นี่นะ ทั้งที่เธอเป็นฝ่ายเอาเงินมาให้แท้ ๆ แต่กลับเย็นชากับเธอขนาดนี้
เฉินเสี่ยวชิงยิ่งคิดก็ยิ่งไม่ยอม ก้าวเข้าไปสองก้าวแล้วยื่นมือไปหมายจะลูบใบหน้าของชายหนุ่ม
ชั่วขณะที่เฉินเสี่ยวชิงยื่นมือเข้ามา ชายหนุ่มก็ยกไม้บรรทัดไม้ไผ่ในมือฟาดลงบนหลังมือเธอทันที
เพียงพริบตาเดียว หลังมือขาวผ่องก็ปรากฏรอยแดงเป็นทาง เฉินเสี่ยวชิงเจ็บจนร้อง “โอ๊ย”
“คุณ คุณตีฉัน”
“คุณเป็นฝ่ายจะมาแตะผมก่อน ใบหน้าของผมไม่ใช่ใครก็จะแตะได้”
“คุณนี่...” เฉินเสี่ยวชิงโกรธจนเบิกตากว้าง
“ฮึ ผมบอกไว้ก่อน อย่าคิดถ่วงเวลา ในเมื่อผมให้เงินมัดจำคุณแล้ว ก็รีบจัดการงานให้ผมเสีย
วันนี้เธอไม่อยู่โรงพยาบาล พรุ่งนี้เธออยู่โรงพยาบาล คุณต้องหาทางสร้างความสัมพันธ์กับเธอให้ได้ เข้าใจไหม”