ซางอวี่กับหลิวหลานนั่งอยู่โต๊ะเดียวกัน
หลี่เฉิงกับหลิวหลานดื่มอวยพรผู้ใหญ่เสร็จ ก็กลับมานั่งที่ของตัวเอง
ซางอวี่มองหลิวหลาน แม้ตอนนี้จะยังไม่รู้ว่าเธอกับหลี่เฉิงแต่งงานกันเพราะผลประโยชน์ หรือว่าทั้งสองเกิดความรู้สึกต่อกันจริง ๆ
แต่ในช่วงเวลานี้ ซางอวี่ก็ยังกล่าวคำอวยพรจากใจ “อาหลัน ขอให้เธอมีความสุขนะ”
“ฉันจะพยายาม ขอบคุณนะ อาอวี๋” หลิวหลานยกแก้วขึ้นชนกับแก้วของซางอวี่เบา ๆ
ซางอวี่ดื่มเพียงเล็กน้อย เพราะร่างกายของเธอเพิ่งฟื้นตัว และไม่มีใครคะยั้นคะยอให้เธอดื่มเหล้า
หลังงานเลี้ยงฉลองมงคลสมรสจบลง แขกเหรื่อต่างพากันกลับ เหลือเพียงหลิวหลานกับหลี่เฉิงสองคน
คืนนี้หยางฟานจะไม่กลับมา เพื่อไม่ให้รบกวนคืนเข้าหอของหลิวหลานกับหลี่เฉิง
“ผมคุยกับพี่หลิวไว้แล้ว ต่อจากนี้เธอจะอยู่ดูแลเสี่ยวฟานโดยเฉพาะ
คุณอยากทำอะไรก็ทำได้เต็มที่”
“ขอบคุณที่คิดเผื่อฉันไว้อย่างรอบคอบขนาดนี้” หลิวหลานพูดเสียงอ่อนโยน
หลี่เฉิงมองเธอ “ตอนนี้พวกเราแต่งงานกันแล้ว ก็เป็นสามีภรรยากัน
สามีภรรยาไม่จำเป็นต้องเกรงใจกันขนาดนี้”
“แต่การแต่งงานของเราสองคนมัน……” หลิวหลานพูดค้างไว้
หลี่เฉิงมองเธอ “ไม่ว่าจุดประสงค์ของการแต่งงานเราจะเป็นอะไร ตอนนี้พวกเราก็กลายเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว
ในเมื่อเป็นครอบครัวเดียวกันแล้ว ก็เชื่อใจกันเถอะ
อย่างน้อยผมก็หวังว่าคุณจะเชื่อว่า ผมจะไม่ทำร้ายคุณ”
หลิวหลานพยักหน้า “อืม”