“ไม่ต้องรีบ เดินช้า ๆ เถอะ” ผู้อำนวยการกล่าวอย่างจนปัญญา
“ตอนนี้โรงพยาบาลของเราขาดแคลนหมออยู่แล้ว เจอหมอเก่งอย่างหมอซางเมื่อไร ต้องรีบดึงตัวไว้ให้ได้”
“โรงพยาบาลเขตทหารของพวกเรากำลังรับสมัครคนอยู่เหรอ” ซางอวี่ได้ยินหลิวหมิงจื้อพูดเช่นนั้นก็ถามขึ้นทันที
“ใช่ ทางนี้ขาดหมอ
บางครั้งพองานยุ่ง หมอทุกคนก็ต้องมาช่วยกัน แม้แต่คนที่ลาหยุดก็ต้องกลับมา” หลิวหมิงจื้อกล่าว
“ฉันมีเพื่อนคนหนึ่ง เมื่อก่อนทำงานอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอ แต่ไม่ค่อยรู้จักเข้าสังคม ต่อมาก็ถูกคนอื่นเบียดไปอยู่ชนบท
เขามาสอบที่นี่ได้ไหม”
“ไม่ต้อง” ผู้อำนวยการกล่าว
ซางอวี่ผิดหวังอยู่เล็กน้อย เธอคิดว่าที่นี่รับแต่ครอบครัวทหาร กำลังจะพูดว่างั้นก็ไม่เป็นไร…
“ให้เขามาทำงานที่นี่ได้เลย
ฟังจากที่คุณเล่า เขาเคยทำงานที่โรงพยาบาลอำเภอ พื้นฐานก็น่าจะใช้ได้
พอมาอยู่โรงพยาบาลของเรา หมอทุกคนต้องเข้ารับการอบรมแบบเดียวกัน
หมอที่มีพื้นฐานอยู่แล้วไม่มีทางสอบไม่ผ่านการอบรม
อีกอย่างเขาก็เป็นเพื่อนคุณ ผมเชื่อคำแนะนำของหมอซาง” ผู้อำนวยการกล่าว
ซางอวี่ไม่คิดว่าผู้อำนวยการจะประเมินเธอไว้สูงขนาดนี้ จึงอารมณ์ดีไม่น้อย
ยิ่งไปกว่านั้น เธอยังดีใจที่จี้เหิงหยางจะได้มาทำงานที่นี่
“งั้นฉันจะโทรไปบอกเขา ให้รีบมาเริ่มงานโดยเร็ว” ซางอวี่กล่าว
“ได้ ไม่มีปัญหา ให้เขามาได้เลย”
ซางอวี่ขอบคุณ แล้วเดินออกจากห้องทำงานของผู้อำนวยการไปพร้อมกับหลิวหมิงจื้อ
“เพื่อนที่คุณพูดถึงฝีมือทางการแพทย์ดีขนาดนั้นเลยเหรอ” หลิวหมิงจื้อถามขึ้นทันที