“นี่ นี่มันน่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว!” หมอร้องอุทาน
เขามองสีหน้าของหลิวต้าหู่ที่ค่อย ๆ กลับมาเป็นปกติ แววตาที่มองซางอวี่ราวกับกำลังมองสมบัติล้ำค่า
“หมอซาง คุณยินดีมาทำงานที่โรงพยาบาลเขตทหารไหมครับ?
ทางเรามีคุณทหารที่ได้รับพิษระหว่างปฏิบัติภารกิจ หรือได้รับบาดเจ็บจากสัตว์มีพิษ แมลงมีพิษ หรืองูพิษอยู่บ่อย ๆ
โดยทั่วไป ถ้าเป็นกรณีแบบนี้และมาถึงเร็ว เรายังฉีดเซรุ่มหรือทดลองใช้วิธีอื่นได้
แต่ถ้าบังเอิญไม่มีเซรุ่ม หรือพวกเขามาถึงช้าเกินไป...
เหมือนเด็กคนนี้ที่ถูกส่งมาเอาตอนผ่านไปหนึ่งคืนแล้ว เราก็แทบไม่มีทางเลือก ทำได้แค่ตัดขาทิ้ง
ถ้าคุณมาทำงานที่โรงพยาบาลของเราได้ ก็จะเปลี่ยนชีวิตผู้คนได้อีกมากมาย!”
ดวงตาของหมอเป็นประกาย
ซางอวี่ก้มตาคิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนพูดว่า “มาทำงานก็ได้ แต่ฉันอยู่ประจำไม่ได้ หนึ่งสัปดาห์มาได้แค่วันหรือสองวัน เวลาอื่นฉันยังมีเรื่องอื่นต้องทำ”
“ได้ ได้ ไม่มีปัญหา!
เราไม่บังคับให้อยู่ประจำทั้งวัน เดี๋ยวผมช่วยคุยกับผู้อำนวยการให้ แค่ฝีมือมหัศจรรย์เมื่อกี้ของคุณ ผู้อำนวยการต้องยิ้มแป้นมาขอเชิญคุณแน่!”
หมอยิ้มจนหุบปากไม่ลง
ซางอวี่เอาผ้าขนหนูออกจากขาเด็กแล้ว เขาจึงเดินเข้าไปสังเกตขาของหลิวต้าหู่อย่างละเอียด
พบว่าแผลดีขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แม้แต่บริเวณที่ถูกกัดก่อนหน้านี้ สีผิวก็กลับมาเป็นปกติแล้ว
หมอยกนิ้วโป้งให้ซางอวี่
“ฉันออกไปบอกพี่สะใภ้หลิวกับคนอื่นก่อนนะ” ซางอวี่พูดพลางเดินออกไป
“ผมไปด้วย” หมอรีบเดินตามซางอวี่ไป ท่าทางราวกับกลัวว่าเธอจะหนีไปเสียอย่างนั้น