หลินไป๋กับซางอวี่เดินเล่นกลับมาที่โรงพยาบาลด้วยกันอีกครั้ง
“ฉันเลี้ยงข้าวคุณที่ร้านอาหารของรัฐนะ” หลินไป๋เอ่ย
“วันนี้ฉันมีธุระจริง ๆ ไว้วันหลังนะ” ซางอวี่ตอบ เธอต้องกลับบ้านไปเล่าข้อมูลที่ได้รับมาฝั่งนี้ให้เสิ่นจื้อหนานฟัง
“ได้ งั้นฉันไม่รั้งคุณไว้ มีเวลาเมื่อไรก็มาหาฉันได้ทุกเมื่อ
ทางนี้มีเคสน่าสนใจอยู่ไม่น้อย เราสองคนมาศึกษาค้นคว้าด้วยกันได้”
“ได้ค่ะ” ซางอวี่โบกมือลาหลินไป๋ ก่อนขึ้นจักรยานมุ่งหน้าไปทางหมู่บ้านซ่างเหอ
เวลานั้น มีชายคนหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าต่างห้องผู้ป่วย เขามองแผ่นหลังของซางอวี่ที่ค่อย ๆ ลับตาไปจากระยะไกล ก่อนจะรีบเดินไปหาเสี่ยวเจิ้ง
“ฉันเห็นเธอเพิ่งปั่นจักรยานออกไป”
“หัวหน้าครับ เราจะจัดคนไปดักปล้นเธอจริง ๆ เหรอครับ” ลูกน้องถามเสียงเบา
เสี่ยวเจิ้งพยักหน้า “นังผู้หญิงสารเลวนั่นทำฉันเจ็บหนักขนาดนี้ ฉันจะปล่อยมันไปได้ยังไง?
ฉันจะทำให้มัน...ตายอย่างไร้ศพสมบูรณ์!”
เสี่ยวเจิ้งกัดฟันกรอด สีหน้าราวกับอยากกินเนื้อเธอทั้งเป็น
ลูกน้องรีบกดแขนเขาไว้ “หัวหน้าครับ นี่เป็นห้องผู้ป่วยสองเตียง ยังมีคนไข้อีกคนอยู่นะครับ”
หลิวหมิงที่กำลังหลับตาแกล้งหลับอยู่ พลันสะดุ้งในใจอย่างแรง
เขาไปเจอตัวอันตรายอะไรเข้าแล้วเนี่ย!
มิน่าล่ะหมอซางถึงบอกว่าอยู่ห้องเดียวกับเขาแล้วแม่ลูกต่งเยี่ยนเข้ามาไม่ได้
เขารู้สึกว่าถ้าอยู่กับคนพวกนี้ไปสักพัก เขาอาจไม่ได้ออกไปจากที่นี่อย่างปลอดภัยก็ได้