หลินไป๋ยืนอยู่ข้างซางอวี่ กระแอมเบา ๆ สองครั้ง
“ดูท่าคุณจะเป็นคนที่ใคร ๆ ก็หมั่นไส้นะ”
ซางอวี่เหลือบมองเขา “คุณควรพูดว่าฉันโชคร้ายต่างหาก ไปที่ไหนก็เจอแต่คนประหลาดแบบนี้”
หลินไป๋อดหัวเราะออกมาไม่ได้ จากนั้นก็กระแอมแรง ๆ สองครั้งเพื่อรักษาภาพลักษณ์จริงจังที่มีมาโดยตลอดของตัวเอง
“ไปกันเถอะ ฉันจะพาคุณไปบ้านอาจิง”
ซางอวี่รับคำ ทั้งสองคนเดินไปบ้านโจวจิ่งด้วยกัน
บ้านโจวจิ่ง
ตอนหลินไป๋กับซางอวี่มาถึง โจวเจี้ยนหมินก็อยู่บ้านพอดี
“สหายซาง เชิญเข้ามาเร็วครับ” โจวเจี้ยนหมินรีบเชื้อเชิญ
อาเยวี่ยยิ้มพลางเดินเข้ามาหา กอดแขนซางอวี่ไว้แน่น “พี่คะ ไม่เจอกันนานเลยนะคะ”
“ไม่เจอกันนานจริง ๆ อาเยวี่ย” ซางอวี่ตอบพร้อมรอยยิ้ม
เมื่อได้ยินเสียงจากด้านนอก แม่เฒ่าโจวก็เดินออกมาดู พอเห็นซางอวี่ก็ยิ้มกว้างทันที “หมอซาง เชิญเข้ามาเร็วค่ะ เชิญนั่งค่ะ”
คนตระกูลโจวต้อนรับซางอวี่เข้าบ้านอย่างอบอุ่น แล้วเชิญให้นั่งลง
โจวจิ่งเดินออกมาจากห้องหนังสือ ทักทายซางอวี่ “สวัสดีครับ สหายซาง”
“สวัสดีค่ะ สหายโจว”
“ก่อนหน้านี้ฉันรับปากหัวหน้าโจวไว้ว่าจะมาดูอวัยวะเทียมให้คุณ แต่พอดีมีธุระอยู่ตลอด เลยล่าช้าไปหน่อยค่ะ” ซางอวี่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือความรู้สึกผิด
“ไม่รีบครับ ไม่รีบ”
ทุกคนพูดคุยทักทายกันอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเข้าเรื่องสำคัญ
ซางอวี่จับชีพจรโจวจิ่งก่อน เพื่อตรวจดูอาการในตอนนี้
“ตอนนี้หัวใจไม่เจ็บแล้วใช่ไหมคะ” ซางอวี่ถาม
โจวจิ่งพยักหน้า “ครับ ตอนนี้หัวใจไม่เจ็บแล้ว แค่บริเวณแผลตรงนี้บางครั้งก็ยังเจ็บอยู่”