ผู้ชายคนนั้นชื่อว่าต่งเจิ้นปาง เห็นได้ชัดว่าเขาไม่คิดเลยว่าลูกสาวของตัวเองจะพูดกับเขาได้รุนแรงถึงขนาดนี้
“เสี่ยวอวี่ เธอพูดกับพ่อแท้ ๆ แบบนี้ได้ยังไง……”
“หึ คุณไม่ได้บอกเหรอว่าคุณไม่ได้แต่งงานกับแม่ฉัน?
แล้วคุณยังกล้าเรียกตัวเองว่าพ่อของฉันต่อหน้าได้ยังไง?
หรือว่าคนที่ล่วงละเมิดผู้หญิงคนนั้นคือคุณจริง ๆ?”
ต่งเจิ้นปางถูกเสี่ยวอวี่กับเยชิงหลานโต้กลับจนพูดไม่ออก
ส่วนผู้หญิงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ตอนนี้ขาอ่อนจนทรุดลงไปคุกเข่าข้างเท้าต่งเจิ้นปาง
เยชิงหลานเลิกคิ้ว “ยังไงต่อ จะคุกเข่าขอให้ผู้ชายของคุณรีบไปรับพ่อแม่ของเขากลับมาหรือไง?”
เยชิงหลานประชดประชันอย่างเต็มที่
“ฉัน…ฉันไม่สบายจริง ๆ” ผู้หญิงคนนั้นพูดเสียงอ่อนแรงลงไปอีก
ต่งเจิ้นปางเห็นว่าใบหน้าของเธอซีดเซียว ดูแล้วไม่น่าใช่แกล้งป่วย จึงยื่นมือไปพยุงเธอให้ลุกขึ้น
“หน้าด้านจริง ๆ” เสี่ยวอวี่พูด “ตอนนี้ฉันควรตะโกนให้ดัง ๆ ให้ทุกคนได้เห็นกันไปเลย! ว่าผู้การต่งเป็นคนแบบไหน!
กล้ากอดรัดกับผู้หญิงต่อหน้าคนอื่นแบบนี้ ช่างไร้ยางอายจริง ๆ!”
ต่งเจิ้นปางชี้หน้าเสี่ยวอวี่ โกรธจนหน้าแดงก่ำ กัดฟันกรอด
“ได้!
ฉันจะส่งคนไปรับพ่อแม่ของฉันมาที่นี่เดี๋ยวนี้
ฉันจะดูแลพวกเขาเอง!”
“ฉันช่วยดูแลพ่อแม่ของคุณฟรี ๆ มาตั้งเก้าปี คุณไม่คิดจะจ่ายค่าแรงให้บ้างเหรอ?
แล้วยังมีค่าอาหารค่าเสื้อผ้าข้าวของที่พวกเขาใช้ในบ้านฉัน รบกวนคุณชำระเงินทั้งหมดให้เรียบร้อยด้วย!”
ขณะพูด เยชิงหลานก็หยิบรายการค่าใช้จ่ายออกมาแล้วฟาดใส่ตัวต่งเจิ้นปาง