ซางอวี่อุ้มเถียนเถียนปลอบอยู่พักใหญ่ แม้น้องถึงได้หยุดร้องไห้
ซางอวี่ลูบหลังเจ้าตัวเล็กเบา ๆ ส่วนเจ้าตัวเล็กก็กอดรัดเธอแน่น ไม่ยอมปล่อยมือเด็ดขาด
ซางอวี่ปลอบด้วยน้ำเสียงอ่อนหวาน “เถียนเถียน แม่มารับหนูแล้ว เดี๋ยวเราจะไปหาคุณปู่คุณย่ากัน”
เถียนเถียนเงยหน้าขึ้น ไตร่ตรองอยู่ชั่วครู่เหมือนกำลังนึกถึงท่าทางของคุณปู่คุณย่า พอนึกออกแล้วก็ยิ้มกว้างทันที
“เถียนเถียน” ซางอวี่หัวเราะเบา ๆ
“ดูท่าหนูยังจำคุณปู่คุณย่าได้อยู่นะ”
เถียนเถียนตอบรับเสียงหนึ่ง ราวกับบอกว่ายังจำได้ดี
ซางหมิงในใจเสียดายเถียนเถียนเหลือเกิน ช่วงเวลาที่อยู่กับเจ้าตัวเล็กมา ทุกวันคือเขากับหลี่เหวินเยว่พาน้องนอนด้วยกันทั้งคู่ ที่จู่ ๆ ต้องจากไปแบบนี้ เขาจะไม่เสียดายได้ยังไง
“พี่คะ หรือจะอยู่ที่นี่สักช่วง”
ซางอวี่ส่ายหน้าปฏิเสธ “จื้อหนานฝั่งนั้นอาจส่งข่าวกลับมาเมื่อไรก็ได้ สองคนเราต้องไปรอข่าวที่หมู่บ้านซ่างเหอ”
“ก็ได้” ซางหมิงถอนหายใจ “ไม่รู้อีกนานแค่ไหนถึงจะเจอกันได้เมื่อไรอยากเมื่อนั้น”
“ไม่นานหรอก อีกไม่กี่ปีเอง เชื่อเถอะว่าประเทศนี้พัฒนาเร็วมาก”
ซางหมิงพยักหน้าหงึก ๆ “ได้ งั้นผมจะมุ่งมั่นหาเงินอย่างเดียว พอวันหนึ่งกลับได้ ผมจะเอาเงินของพี่กลับไปคืนให้ครบ”
ซางอวี่ยิ้มมองเขา “ดี ถึงตอนนั้นสถานการณ์ใหญ่จะดีขึ้นแล้ว ฝั่งพี่ยังมีตำรับอื่นอีกเอามาให้ใช้หาเงินได้อีก”