ชุยอานเจียงส่ายหัว “ไม่ใช่ ผมจงรักภักดีต่อประเทศของพวกเราตั้งแต่ต้นจนจบเพียงแห่งเดียว”
“แล้วทำไมพอได้แบบแปลนอาวุธนี้มา สิ่งแรกที่คิดไม่ใช่ส่งมอบให้องค์กร แต่กลับจะเอาไปให้ประเทศเมืองสวย?” เสิ่นจื้อหนานถาม
ชุยอานเจียงกุมมือเสิ่นจื้อหนานไว้ “จื้อหนาน บางครั้งที่เราอยากได้อะไรจากมือคนอื่น ก็ย่อมต้องแลกด้วยบางสิ่ง”
“แล้วเธอจะได้อะไรจากมือคนอื่นกลับมา?” เสิ่นจื้อหนานถามต่อ
เวลานี้ สีหน้าของเสิ่นจื้อหนานแย่มากแล้ว
“แบบแปลนอาวุธที่ประเทศเราผลิตได้อยู่แล้วในตอนนี้
เธอรู้ใช่ไหมว่าเทคโนโลยีของประเทศเหมาจื่อล้ำหน้าพวกเราไปไกล
แม้ตอนนี้เราจะมีแบบแปลนนี้อยู่ในมือ แต่ช่วงนี้เราก็ยังไม่มีทางนำไปลงมือทำจริงได้
แต่ถ้าเอาไปให้ประเทศเมืองสวยก็เป็นอีกเรื่อง
พวกเราเปลี่ยนมันเป็นเทคโนโลยีที่พอดีกับระดับเทคโนโลยีของเราจากฝั่งประเทศเมืองสวยได้
ถ้าพูดกันตามเนื้อผ้า เราไม่ได้สูญเสียอะไรเลย แค่เอาของของประเทศเหมาจื่อไปให้ประเทศเมืองสวยเท่านั้น”
เสิ่นจื้อหนานมองชุยอานเจียง
“ความหมายเธอคือ เอาเอกสารเทคโนโลยีที่ล้ำสมัยหนึ่งชิ้น ไปแลกกับเทคโนโลยีที่อาจจะเป็นของที่ประเทศเมืองสวยทิ้งไปแล้วงั้นสิ?”
ชุยอานเจียงมองเสิ่นจื้อหนาน เขาพบว่าเสิ่นจื้อหนานยังเฉียบคมเหมือนเคย
ชุยอานเจียงพูดอย่างจริงจัง “จื้อหนาน ผมรู้ว่าเธอกังวลเรื่องอะไร เรื่องนี้ผมจะจัดการให้เรียบร้อยเอง”
“เรื่องระหว่างประเทศกับประเทศ ผมไม่คิดว่าเธอจะจัดการเรียบร้อยได้”
“จื้อหนาน ฟังผมก่อน” ชุยอานเจียงเห็นสีหน้าของเสิ่นจื้อหนานไม่เป็นมิตรอย่างชัดเจน จึงรีบพูด