ศีรษะของซุนเจาตี้อื้ออึงไปหมด กว่าจะได้สติกลับคืนมา เธอก็ใช้แขนยันตัวลุกขึ้นนั่งได้ในที่สุด
เจียหยุน เจียตั่ว และเจียซวงรีบเข้ามาล้อมเธอด้วยความร้อนใจ ถามว่า “แม่ เป็นยังไงบ้าง”
ซุนเจาตี้ถอนหายใจเฮือกใหญ่ ก่อนพูดว่า “เมื่อกี้ฉันฝันไปใช่ไหม เฉียวเอ๋อร์คลอดลูกแล้วใช่ไหม เป็นเด็กผู้ชายใช่หรือเปล่า เด็กปลอดภัยดีใช่ไหม”
ซุนเจาตี้คว้ามือเจียหยุนไว้แน่น ราวกับกำลังคว้าฟางเส้นสุดท้ายที่ช่วยชีวิตเธอได้
เจียหยุนกลั้นไม่ไหว น้ำตาร่วงพรั่งพรู “แม่ เด็กไม่อยู่แล้ว สหายซางบอกว่าเป็นเพราะพวกเราให้เด็กกินยาแปลงเพศ เด็กถึงได้ไม่รอด”
“พูดเหลวไหล!” ซุนเจาตี้ผลักมือเจียหยุนออก แล้วผุดลุกจากพื้นอย่างรวดเร็ว ท่าทางคล่องแคล่วราวกับลิงกระโดดโลดเต้น
ซางอวี่สะดุ้งตกใจจนเผลอถอยหลังไปหนึ่งก้าว
ซุนเจาตี้ชี้หน้าซางอวี่แล้วตะโกนว่า “เป็นเธอ ต้องเป็นเธอแน่! ตอนช่วยชีวิตเมื่อกี้เธอต้องทำพลาด ถึงได้ทำให้หลานชายคนโตของฉันตาย แล้วจงใจโยนความผิดให้ยาแปลงเพศ!
ฉันบอกเธอเลยนะ ยานี้ไม่ได้มีแค่บ้านเราใช้ บ้านอื่นกินเข้าไปก็ได้หลานชายกันทั้งนั้น ทำไมบ้านเรากินแล้วเด็กถึงกลายเป็นแบบนี้ล่ะ
นังแซ่ซาง เป็นเพราะเธอนั่นแหละ! เธอต้องชดใช้หลานชายให้ฉัน!”
ซุนเจาตี้พุ่งเข้าใส่ซางอวี่ทันที
ซางอวี่เบี่ยงตัวหลบ ซุนเจาตี้จึงพุ่งพลาดและล้มกระแทกพื้นเสียงดังตุ้บ
คนข้าง ๆ ทนดูไม่ไหว จึงตวาดว่า “ซุนเจาตี้ อย่ามาหาเรื่องที่นี่นะ! สหายซางเห็นยาที่พวกเธอให้ลูกสะใภ้กินแล้ว ตอนนั้นก็บอกไปแล้วว่าพวกเธอกำลังจะทำให้แม่ลูกตายทั้งคู่!