การกระทำกะทันหันของหยางเฉิงทำให้หลิวหลานตกใจจนถอยหลังไปครึ่งก้าว ขาของเธอชนเข้ากับเตียง เจ็บจนสีหน้าบิดเบี้ยวไปชั่วขณะ
หยางเฉิงรีบคลานตามเข้ามา ใช้สองมือกอดน่องของเธอไว้ “อาหลัน ฉันผิดไปแล้ว จริง ๆ นะ ฉันผิดไปแล้ว เรามีเสี่ยวฟานแล้ว ฉันจะไม่ไปมีลูกกับคนอื่นอีก เรากลับไปใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ เถอะ เราอย่าแยกจากกันเลย
เรากลับไปฉีกใบหย่าทิ้งกันเดี๋ยวนี้เลย เอ๊ะ ไม่สิ เราไปจดทะเบียนสมรสกันใหม่ดีกว่า เราต้องให้เสี่ยวฟานมีครอบครัวที่สมบูรณ์นะ”
ซางอวี่: เคยเห็นคนหน้าด้านก็จริง แต่ไม่เคยเห็นใครหน้าด้านขนาดนี้มาก่อน
หลิวหลานถูกหยางเฉิงทำให้โมโหจนหัวเราะออกมา
หยางเฉิงไม่รู้สึกเลยสักนิดว่ารอยยิ้มของหลิวหลานเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย เขากลับคิดว่าเวลานี้หลิวหลานคงกำลังรู้สึกโล่งใจ ราวกับผ่านพ้นความทุกข์และในที่สุดก็ได้เห็นแสงสว่างเสียที
รอยยิ้มบนใบหน้าหยางเฉิงจึงจริงใจขึ้นอีกหลายส่วน “อาหลัน ฉันรู้ว่าที่ผ่านมาฉันจัดการความสัมพันธ์ระหว่างคุณกับแม่ได้ไม่ดี
ตอนนี้ฉันรู้แล้วว่าตัวเองผิด ต่อไปเรามาใช้ชีวิตด้วยกันดี ๆ แล้วช่วยกันดูแลเสี่ยวฟานนะ”
แม่ผัวตระกูลหยางโกรธจนกัดฟันกรอด แต่เมื่อเห็นลูกชายทำท่าจริงจัง มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวก็ได้แต่กำแน่นจนกลายเป็นหมัด
สุดท้ายเธอก็ไม่ได้พุ่งเข้าไปลากลูกชายมาตบตี
ถึงอย่างไรหมอซางผู้มีฝีมือคนนั้นก็เพิ่งบอกว่า ต่อให้ลูกชายเธอมีลูกอีกคนในอนาคต เด็กคนนั้นก็อาจเป็นเหมือนหยางฟาน
ลูกแบบนี้มีสักคนก็พอแล้ว