“ยังหนุ่มยังสาวอยู่แท้ ๆ ทำไมถึงว่ายน้ำไม่เป็นล่ะ?” หญิงวัยกลางคนถามย้อน
ซางอวี่พลันเข้าใจความสิ้นหวังของอาหมิงขึ้นมาบ้างแล้ว
เธอมองหญิงวัยกลางคนแวบหนึ่ง แล้วหันไปมองเสี่ยวเยี่ยนในแม่น้ำที่หมดเรี่ยวแรง ก่อนจะไปหาเชือกมาผูกเป็นบ่วง
ท่ามกลางสายตาของทุกคน เธอโยนเชือกลงแม่น้ำ คล้องตัวเสี่ยวเยี่ยนไว้ แล้วออกแรงลากเข้าหาฝั่ง
เมื่อเห็นซางอวี่กำลังลากคน ทุกคนก็เข้าไปช่วยกันดึงเสี่ยวเยี่ยนเข้าหาฝั่ง
แต่พอใกล้จะถึงฝั่ง หญิงวัยกลางคนก็พูดขึ้นมาทันทีว่า “เร็วเข้า ผู้ชายทุกคนออกไปให้หมด! ถ้าใครเห็นร่างกายลูกสาวฉัน ฉันไม่ปล่อยพวกคุณไว้แน่!”
ทุกคนแอบบ่นในใจ คนประหลาดมีทุกปี แต่ปีนี้มีเยอะเป็นพิเศษจริง ๆ
นอกจากพวกชายโสดที่เตรียมฉวยโอกาสกับนักเลงไม่กี่คนแล้ว สหายชายคนอื่น ๆ ต่างก็เดินออกไป
อาหมิงผู้น่าสงสารนั่งตัวสั่นอยู่ริมแม่น้ำ จู่ ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ จึงตะโกนว่า “ใครพาฉันไปโรงพยาบาลอำเภอ ฉันให้สิบหยวน!”
ชายหนุ่มสองคนที่วิ่งออกไปแล้วได้ยินเสียงเขา จึงรีบย้อนกลับมา แล้วช่วยกันยกอาหมิงขึ้นพาไปทันที
อาหมิงยังไม่ลืมหันกลับมาตะโกนบอกซางอวี่ว่า “สหาย ขอบคุณนะ! ฉันอยู่ที่โรงพยาบาลอำเภอ เดี๋ยวคุณมาหาฉันนะ ฉันจะตอบแทนคุณ!”
พูดจบ เขาก็ถูกชายหนุ่มสองคนช่วยกันหามจากไปอย่างรวดเร็ว
หญิงวัยกลางคนโกรธจนกระทืบเท้าปึงปัง แล้วตะโกนใส่ซางอวี่ว่า “เร็วเข้า ออกแรงสิ ออกแรง!”
ซางอวี่ยัดเชือกใส่มือเธอโดยตรง “ฉันหมดแรงแล้ว คุณออกแรงเองเถอะ”
หญิงวัยกลางคนเบิกตากว้าง “คุณ... คุณ... คุณกล้าดียังไง?”