“เธอไม่ใช่เหรอ” ซ่งเยวี่ยถามกลับ
“อ๊า อ๊า อ๊า เธอดูหน้าฉันสิ เหมือนพนักงานเสิร์ฟตรงไหน” ซางเฉียวถึงกับแตกหัก โมโหจนเสียงแหลมขึ้น
“พนักงานเสิร์ฟไปทำอะไรให้เธอ เธอดูถูกอาชีพนี้ หรือดูถูกชนชั้นแรงงาน ดูถูกประชาชนผู้ใช้แรงงาน” ซางอวี่เอ่ยเสียงเรียบ
สายตาของคนรอบข้างจ้องมายังซางเฉียวทันที เต็มไปด้วยความไม่เป็นมิตรและรังเกียจ
พนักงานเสิร์ฟก้าวฉับๆ เข้ามา พูดกับซ่งเยวี่ยว่า “พี่ครับ ผมนี่แหละพนักงานเสิร์ฟผู้ทรงเกียรติ ไม่เหมือนบางคนที่เอาแต่เกียจคร้าน พึ่งพาครอบครัวเลี้ยงดู”
“ขอโทษด้วย ฉันดูไม่ดีเอง จำไม่ได้” ซ่งเยวี่ยคล้อยตามทันที
ซางเฉียวโกรธจนอยากฆ่าคน!
ทำไมทุกครั้งที่เจอซางอวี่ เรื่องราวถึงได้เลยเถิดไปในทางที่ควบคุมไม่ได้
เพื่อนๆ ของซางเฉียวเห็นเธอถูกรังแกก็รีบเข้าไป
“พวกคุณทำอะไรกัน รังแกคนหรือไง” ชายหนุ่มคนหนึ่งเข้าไปยืนขวางหน้าซางเฉียว ทำท่าเหมือนจะบอกว่ามีอะไรก็มาจัดการฉัน
“ที่ไหนกัน ใครกล้าล่ะ ก็แค่คนที่ทำตัวสูงส่ง ดูถูกพวกเราน่ะสิ” พนักงานเสิร์ฟพูดเสียดสี
คนรอบข้างพากันเห็นด้วย
“เฉียวเฉียวแค่พูดประโยคเดียว พวกคุณก็ยืดยาวออกมาได้ ฉันว่าพวกคุณนั่นแหละความคิดไม่ถูกต้อง” ชายหนุ่มพูด
ซางเฉียวดึงแขนเสื้อชายหนุ่มเบาๆ “เพื่อนหลี่ อย่าพูดเลย ฉันรู้ว่าพี่สาวไม่ชอบฉัน เลยยุให้ทุกคนเข้าใจฉันผิด
พี่สาวกับฉัน...“
ซางเฉียวพูดพลางน้ำตาไหลรินลงมาไม่หยุด