“เซียวเซียว พวกเรารู้กันหมดว่าเธอสนิทกับหมอซางที่สุด” หัวหน้าพยาบาลพูดอย่างอารมณ์ดี
“ใช่แล้ว เซียวเซียว ทุกครั้งที่หมอซางเห็นเธอ รอยยิ้มก็สดใสกว่าตอนเห็นพวกเราเสียอีก” พยาบาลอีกคนช่วยเสริม
“จริงเหรอ? จริงเหรอ? หมอซางเห็นฉันแล้ว ยิ้มสดใสกว่าจริง ๆ เหรอ?”
ดวงตาของหลินเซียวเซียวเป็นประกาย…
“จริงสิ พวกเราเห็นกันชัด ๆ เลย”
“เพราะอย่างนั้นไง เซียวเซียว หมอซางต้องยินดีเล่าเรื่องชีวิตของเธอให้เธอฟังบ้างแน่”
“เซียวเซียว จะสืบถามข่าวละเอียดได้หรือเปล่า พวกเราคงต้องพึ่งเธอแล้วล่ะ”
หลินเซียวเซียวมองทุกคน ก่อนปฏิเสธอย่างจริงจังมีเหตุผล “ไม่ ฉันไม่ไปถามหรอก หมอซางชอบฉันขนาดนี้ ฉันจะไปสืบเรื่องส่วนตัวของเธอได้ยังไง
หมอซางกับผู้การเสิ่นรักกันดีมาก ส่วนเรื่องก่อนหน้านี้ไม่สำคัญหรอก
ถึงจะสำคัญ ก็ไม่ใช่เรื่องที่พวกเราควรถาม”
หลินเซียวเซียวทำตัวจริงจังแบบนี้ได้ยาก พูดจนทุกคนรู้สึกกระดากใจขึ้นมาเล็กน้อย…
“เธอไม่อยากรู้เหรอ?” หัวหน้าพยาบาลถาม
“อยากรู้สิ แต่ฉันคิดว่าเราไม่ควรไปรบกวนชีวิตหมอซางเพราะความอยากรู้ของพวกเรา
เธอเก่งขนาดนั้น ทั้งยังประสบความสำเร็จในวงการแพทย์จนโดดเด่น แล้วทำไมต้องมาสนองความอยากรู้ของพวกเราด้วยล่ะ?” หลินเซียวเซียวพูด
หัวหน้าพยาบาล: รู้สึกเหมือนพวกเราไม่คู่ควรเลยแฮะ
ทุกคน: เห็นด้วย
จี้เหิงหยางกำลังจะไปหาซางอวี่พอดี ระหว่างเดินผ่านก็ได้ยินบทสนทนาของพวกพยาบาลตั้งแต่ต้นจนจบ
“แต่บางเรื่องถ้าเราไม่ถามให้ชัดเจน เกิดมีคนจิตใจไม่ดีเอาไปพูดต่อมั่ว ๆ จะทำยังไง?”