หลังจากหลายคนฟังความคิดของซางอวี่แล้ว ต่างก็พยักหน้า เห็นว่าวิธีนี้ไม่เลว
ถ้าทั้งสองฝ่ายไปมาหาสู่กันแบบนี้ ก็ฟังขึ้นแล้ว
“เอาตามนี้ไปก่อนนะ ฉันจะให้แม่ไปแถวโรงเรียนช่วงเที่ยงพอดี ตอนนั้นพวกคุณก็เลิกงานกันพอดี พอคนจากทั้งสองฝ่ายบังเอิญเจอกันก็สมเหตุสมผลดี” เสิ่นจื้อหนานกล่าว
จางเหวยหมิงพยักหน้า “ได้ครับ”
เมื่อกำหนดเส้นทางปฏิบัติการของวันพรุ่งนี้เรียบร้อยแล้ว เสิ่นจื้อหนานก็ให้หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงกลับไป
เสิ่นจื้อหนานกับซางอวี่นั่งอยู่ในลานบ้านต่ออีกสักพัก
สีหน้าของเสิ่นจื้อหนานเคร่งขรึมเกินไป จนซางอวี่ไม่กล้าพูดเรื่องอื่นต่อ
ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงได้เอ่ยปลอบออกมาประโยคหนึ่งว่า “อย่ากังวลมากไปเลย ถึงคราวย่อมมีทางออก สายลับถูกพวกเราจับตาดูอยู่แล้ว
“ขอแค่พวกมันลงมือ พวกเราก็สาวไปถึงต้นตอได้ ถึงตอนนั้นต้องจับตัวใหญ่ที่อยู่เบื้องหลังได้แน่”
เสิ่นจื้อหนานเหลือบมองซางอวี่ “คุณกำลังปลอบฉันอยู่เหรอ”
ซางอวี่พยักหน้า “ฉันปลอบชัดขนาดนี้ คุณดูไม่ออกเหรอ”
เสิ่นจื้อหนานหัวเราะเบา ๆ “อืม ฉันรู้ แค่รู้สึกว่าร่างกายของฉันฟื้นตัวช้าไปหน่อย”
“อย่าใจร้อนเลย รีบร้อนเกินไปก็ไม่ได้ผล” ซางอวี่ปลอบ
เสิ่นจื้อหนานพยักหน้า เขาเองก็รู้ว่ารีบร้อนเกินไปก็ไม่ได้ผล แต่เมื่อเห็นเพื่อนร่วมทีมออกไปปฏิบัติภารกิจ ส่วนตัวเองกลับทำได้แค่อยู่บ้าน
ความรู้สึกนั้นแย่มาก
เสิ่นจื้อหนานไม่อยากให้ซางอวี่เป็นห่วง จึงเปลี่ยนเรื่องคุย
ซางอวี่เล่าเรื่องที่พบสวี่ชิงหยากับสวี่เค่อเอ๋อร์ในวันนี้ให้เสิ่นจื้อหนานฟัง