“สหายซาง รูปวาดเสร็จแล้วเหรอครับ” หลี่เฉิงถามพร้อมรอยยิ้ม
หลังจากพูดคุยกันมาครึ่งวัน ทุกคนก็เริ่มคุ้นเคยกันมากขึ้น น้ำเสียงในการพูดคุยก็เป็นธรรมชาติขึ้นเยอะ
“อืม เสร็จแล้วค่ะ” ซางอวี่รับคำ ก่อนจะเดินไปไม่กี่ก้าว พลางเลื่อนแปลนไปตรงหน้าทั้งสามคน
“ลุงจาง ลุงหลี่ หนูไม่ค่อยรู้เรื่องระยะเวลาก่อสร้าง พวกคุณช่วยดูหน่อยนะคะ ว่านี่ต้องใช้เวลาสร้างประมาณเท่าไหร่ถึงจะเสร็จ” ซางอวี่ถาม
จางเป่าฉวนและหลี่ซิงวั่งพากันดูแปลนอย่างตั้งใจ แปลนของซางอวี่วาดได้ทั้งมืออาชีพและเข้าใจง่าย แถมยังลงขนาดไว้หมดทุกจุด
เธอยังออกแบบบ่อเกรอะไว้ด้วย
เพื่อให้แน่ใจในสุขลักษณะของตัวเอง ซางอวี่วางตำแหน่งบ่อเกรอะไว้นอกกำแพงบ้าน...
แถมยังกำกับความหนาของแผ่นหินหนาไว้เป็นพิเศษ
วัสดุต่าง ๆ ที่ต้องใช้ระหว่างการก่อสร้าง รวมถึงจำนวน ซางอวี่ก็กำกับไว้หมดแล้วเช่นกัน
“นี่มันชาญฉลาดมากเลย” จางเป่าฉวนกล่าวอย่างรู้สึกทึ่ง
หลี่เฉิงเองก็มองไปด้วยความสนใจ ไม่ต้องพูดถึงเส้นสายที่ลื่นไหลในแบบแปลน การคำนวณที่แม่นยำก็พอจะทำให้คนต้องมองด้วยความนับถือแล้ว
หลี่เฉิงหันไปมองซางอวี่โดยไม่รู้ตัว
ซางอวี่นั่งเงียบ ๆ อยู่ตรงนั้น มุมปากแฝงรอยยิ้มบาง ๆ ดวงตาอบอุ่น ฟังคำชื่นชมของจางเป่าฉวนและหลี่ซิงวั่งอยู่เงียบ ๆ พลางตอบคำถามของพวกเขาอย่างอดทน
ซางอวี่เงยหน้าขึ้นมา สบตากับหลี่เฉิงพอดี หลี่เฉิงดูออกจะเขิน ๆ หน่อย ๆ ซางอวี่ยิ้มให้อย่างเปิดเผย ก่อนจะหลุบสายตาลง
เธอรู้ว่าหลี่เฉิงสงสัยในตัวพวกเธอ เป็นการมองด้วยความสนใจใคร่รู้ ไม่ได้มีเจตนาร้าย เธอจึงไม่ได้รู้สึกขุ่นเคืองอะไร
หลี่เฉิงรวบรวมสมาธิ แล้วเริ่มคิดคำนวณสิ่งของที่ซางอวี่ต้องการ