หลังกินอิ่มดื่มเต็มที่แล้ว ซางอวี่ก็กลับเข้าไปตรวจดูห้องด้านในทันที
เมื่อยืนยันแล้วว่าชุดเครื่องนอนทั้งสี่ชิ้นเป็นของใหม่ และบนเตียงก็ไม่มีสิ่งอื่นใด เธอก็ล้มตัวลงนอนทันที
ก่อนหน้านี้ตอนนั่งรถ เธอก็หลับ ๆ ตื่น ๆ ไปบ้าง แต่สภาพแวดล้อมแย่มาก ทั้งยังสั่นสะเทือนตลอดทาง จึงหลับได้ไม่ดีเลย
ตอนนี้ได้นอนเหยียดยาวบนเตียงอย่างสบาย ๆ ซางอวี่ก็รู้สึกดีขึ้นมาก
เธอหลับยาวจนถึงห้าโมงครึ่งตอนบ่าย จึงมีคนมาส่งอาหาร
ซางอวี่กินมื้อเย็นเสร็จก็ไม่ง่วงแล้ว จึงเดินเล่นไปมาอยู่ในห้องนั่งเล่น
ตอนหนึ่งทุ่ม มีคนมาเคาะประตู เรียกให้ซางอวี่ไปขึ้นรถพร้อมพวกเขา
ซางอวี่พยักหน้า แล้วขึ้นรถคันหน้าตามพวกเขาไป
หลังขึ้นรถ ซางอวี่ก็นั่งรอให้คนขับออกรถ
ไม่คิดว่าคนที่ขึ้นมาคราวนี้จะเป็นเติ้งซิน ในรถมีเพียงเธอกับเติ้งซินสองคน
ซางอวี่เลิกคิ้ว “คุณมั่นใจในตัวเองจริง ๆ นะ ไม่กลัวว่าฉันจะทำให้คุณกลายเป็นผีเร่ร่อนหรือไง”
เติ้งซินหัวเราะเบา ๆ “ไม่กลัว ถ้ากลัว ฉันคงไม่ให้คุณขึ้นรถหรอก
ฉันรู้จักคุณดี ถ้ายังไม่เห็นเป้าหมายตัวจริง คุณก็จะไม่ลงมือ”
“โอ้ คุณรู้จักฉันดีจริง ๆ นะ แล้วไม่กลัวหรือว่าพอฉันเห็นเป้าหมายของพวกคุณแล้ว จะเล่นตุกติกตอนผ่าตัด”
“ไม่กลัว พวกเรามีวิธีป้องกันคุณอยู่แล้ว”
“ชักอยากรู้แล้วสิ พวกคุณมีวิธีอะไรไว้ป้องกันฉัน”
“ในเมื่ออยากรู้ งั้นตามฉันไปดูเองเลยไหม