“ยกมือขึ้นเหนือหัวทั้งสองมือ อย่าคิดกลโกงไม่อย่างนั้นฉันจะยิงแกตายคนเดียว”
ทหารประเทศเมืองสวยตวาดขึ้นด้วยภาษาของเมืองสวย
ซางอวี่ตอบกลับด้วยภาษาประเทศเมืองสวยที่คล่องแคล่วว่า “อย่าทำร้ายฉัน ฉันเป็นของพวกเราเอง ฉันเป็นแพทย์ของฐานที่ห้า
เธอเป็นผู้ช่วยของฉัน”
ซางอวี่ชี้ไปที่หลินเซียวเซียวที่นอนอยู่บนพื้น
สภาพของหลินเซียวเซียวดูเหมือนจะงงงวย เธอชี้นิ้วไปที่หูของตัวเอง แล้วชี้ไปที่ปาก ก่อนจะหันมามองซางอวี่ด้วยความตกใจกลัว
ซางอวี่รีบปลอบใจเป็นภาษาประเทศเมืองสวยที่ไหลลื่นว่า “ไม่ต้องตกใจ ไม่ต้องตกใจนะ ฉันจะหาทางเอง
เดี๋ยวฉันตรวจให้แล้วจะรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอแน่”
ทหารประเทศเมืองสวยมองหน้ากัน “แกเป็นแพทย์ของฐานที่ห้าจริงเหรอ
มีหลักฐานอะไรไหม บัตรประจำตัวของแกอยู่ไหน”
ซางอวี่ส่ายหัว “ฉันไม่มีบัตรประจำตัว ตอนที่ถูกโจมตี เอกสารทั้งหมดถูกไฟเผาไปหมดแล้ว
เราฝืนๆ หนีออกจากฐานมาได้ แล้วไปแลกเสื้อผ้าชุดนี้กับคนท้องถิ่น
ไม่อย่างนั้นถ้าใส่ชุดกาวน์สีขาวอยู่ จะถูกจับได้ง่ายมาก
ถ้าพวกคุณไม่เชื่อ ก็ไปสืบสวนยืนยันตัวตนฉันกับผู้บังคับบัญชาได้
ฉันชื่อลีซา”
ซางอวี่กล่าวอย่างนั้น ท่าทีของเธอสุขุมเกินไป แม้เมื่อหันหลังให้ทหารประเทศเมืองสวยเหล่านั้นก็ยังตั้งอยู่อย่างมั่นคง
ในดวงตาของเธอยังมีแววคาดหวังชัดเจน เหมือนได้พบคนของฝ่ายเดียวกัน
ซางอวี่หน้าตาดี พูดจาจริงใจนัก ทหารประเทศเมืองสวยจึงผ่อนความระแวงลงโดยสัญชาตญาณ