จุดพักบัณฑิต
พอจางเหวยหมิงกับหลี่หงเฟิงก้าวเข้าประตูมา ทุกสายตาก็หันมาจับจ้องทันที
“บัณฑิตจาง บัณฑิตหลี่ สหายเสิ่นคนนั้นฟื้นแล้วจริงหรือ”
“ได้ยินชาวบ้านบอกว่าเขาขึ้นเขาไปช่วยดับไฟด้วย”
“คนไหนหรือ ฉันก็ไปช่วยดับไฟเหมือนกัน ตอนนั้นรีบร้อนมากจนไม่ได้สังเกต”
“ก็คนที่อยู่ใกล้ ๆ สหายซางนั่นไง สูง ๆ หล่อ ๆ น่ะ”
“ฉันเห็นแต่หมอจี้ ไม่ทันได้สนใจผู้ชายคนอื่น ที่นั่นมีคุณทหารตั้งหลายคน ทุกคนก็ตัวสูงกันทั้งนั้น”
ทุกคนพูดกันจอแจ หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงจึงหาโอกาสพูดแทรกไม่ได้เลย
ทั้งสองมองหน้ากัน แล้วแอบคิดจะย่องกลับเข้าไปในห้องบัณฑิตชาย เพื่อเลี่ยงคำถามพวกนี้ไปเสีย
แต่ซุนเสี่ยวเหวยมองเจตนาของพวกเขาออกอย่างชัดเจน
“บัณฑิตจาง บัณฑิตหลี่ พวกคุณสองคนนั่งลงก่อนสิ พวกเรามาคุยกันหน่อย จะรีบไปไหนกันล่ะ ถ้าพวกคุณไปแล้วพวกเราจะไปนินทากับใคร”
คำพูดของซุนเสี่ยวเหวย แม้จะสื่อความหมายอย่างนั้นจริง ๆ แต่พอพูดออกมาทำไมถึงฟังไม่ค่อยดีเลยนะ
เจ้าเทียนเอ่ยขึ้นว่า “คุยเล่นกันก็เรื่องหนึ่ง แต่เรื่องของคุณทหาร พวกเราก็ควรจริงจังกันหน่อย”
คำพูดของเจ้าเทียนยกระดับบรรยากาศขึ้นมาทันที
คนที่กำลังพูดคุยกันหันมองหน้ากัน ก่อนจะยิ้มเจื่อน ๆ
“พวกเราก็แค่สงสัย ได้ยินว่าสหายเสิ่นเป็นคุณทหารที่บาดเจ็บสาหัส ถ้าเขาหายดีขึ้นมาได้ พวกเราทุกคนก็ยินดี”
“ใช่ ๆ พวกเราถามด้วยความยินดีจริง ๆ”
ทุกคนพูดกันจอแจ ไม่นานบรรยากาศก็กลับมาคึกคักอีกครั้ง