ระหว่างทางกลับ ซางอวี่เจอเจ้าหน้าที่การแพทย์หลายคนเดินมาทักทาย เธอตอบรับทุกคนอย่างสุภาพ
ภาษาพูดของเธอช่วยได้ดีมาก ลื่นไหลเป็นธรรมชาติราวกับคนในท้องถิ่น
มีบางคนถึงกับเดินมาหาเธอโดยเฉพาะเพื่อขอคำปรึกษา ซางอวี่ก็ตอบข้อซักถามให้ทีละคน
ความเป็นมิตร ความมั่นใจทั้งไม่เหยียบหรือยอมให้ใครเหยียบ ทำให้เธอคว้าใจเหล่าเจ้าหน้าที่การแพทย์ได้อย่างรวดเร็ว
แม้แต่คนที่มีอคติทางเชื้อชาติ ก็ไม่กล้าทำหน้าใส่เธอ
ไม่ว่าที่ใด ความสามารถย่อมเป็นสิ่งที่คนนับหน้าถือตา
เมื่อส่งคนที่มาถามคนสุดท้ายออกไปได้ ซางอวี่ก็เดินรีบกลับไปยังห้องพักของตน
เธอเดินไปพลางหาวไปพลาง เผยท่าทางเหนื่อยล้าออกมา
คนที่ซุ่มสังเกตอยู่ใกล้ ๆ ได้วางใจคลายความระแวงลง
เธอเป็นหมอที่เก่งจริง ๆ แถมพฤติกรรมนิสัยที่เธอแสดงออกก็คล้ายคลึงกับชาวเชื้อสายหวาที่พวกเขาเคยติดต่อด้วย
ดังนั้นในสายตาของทหารประเทศเมืองสวยเหล่านี้ ซางอวี่ก็คือแพทย์ทหารของฐานที่ห้า
กลับถึงห้องพัก ซางอวี่ปิดประตูเรียบร้อย
หลินเซียวเซียวเดินเข้ามารับทันที
“ทำไมช้าจัง” หลินเซียวเซียวถามเสียงเบา
ซางอวี่ลากเธอมานั่งข้างเตียง “ระหว่างทางกลับไปเจอคนเข้า เขาถามคำถามกับฉัน เลยเสียเวลาไปหน่อย”
หลินเซียวเซียวพยักหน้า แล้วทั้งสองก็คุยกันเรื่องภาษามืออีกรอบ
ต่อหน้าคนอื่น ซางอวี่กับหลินเซียวเซียวสื่อสารด้วยภาษาพูดไม่ได้