ที่ฐานชั่วคราว
ทั้งคืนนี้ เสิ่นจื้อหนานแทบไม่ได้หลับพักอย่างสงบเลย
ตามปกติแล้ว คืนนี้ซางอวี่น่าจะส่งโทรเลขมาหาเขา เล่าอย่างกระชับว่าสถานการณ์ทางนั้นเป็นยังไง
แต่ทำไมยังไม่ส่งมา?
หรือว่าทางนั้นตอนนี้ไม่สะดวก?
แต่อาอวี๋บอกว่าเธออยู่คนเดียว อยู่คนเดียวมันจะไปไม่สะดวกอะไรได้ยังไง?
หรือว่าทางนั้นเกิดเหตุอะไรขึ้นมาแล้ว?
เสิ่นจื้อหนานยิ่งคิดยิ่งนั่งไม่ติดหน้านั่งไม่ติดหลัง
กู้เซวียนอี้เห็นว่าไฟในห้องของเสิ่นจื้อหนานยังไม่ได้ปิด จึงเคาะประตูเบา ๆ
“เชิญเข้ามา”
กู้เซวียนอี้ก้าวเข้ามาในห้อง “มาคุยเรื่องแผนการเดินของวันพรุ่งนี้”
“ได้” เสิ่นจื้อหนานรวบรวมสติ แล้วเริ่มหารือกับกู้เซวียนอี้
พวกเขาได้รับข่าวว่าทางประเทศเมืองสวยกำลังเตรียมระเบิดทางรถไฟที่เพิ่งสร้างเสร็จ
พวกเขาต้องประสานการปฏิบัติการร่วมกับกองร้อยปืนใหญ่ พรุ่งนี้เช้าสามทุ่มออกเดินทาง เพื่อเข้ายึดเมืองเล็ก ๆ ที่ชื่อว่าเซียนสุ่ยเสียก่อน
สิ่งเดียวที่ยังต้องขอบคุณโชคชะตาก็คือ เพราะการโจมตีทางอากาศของกองทัพสหรัฐก่อนหน้านี้ถี่เกินไป สร้างความเสียหายต่อประเทศเพื่อนบ้านมหาศาลจนประเมินค่าไม่ได้
ภายใต้แรงกดดันจากมติมวลชนระดับนานาชาติ ประเทศเมืองสวยจึงยอมรับว่าจะพักการโจมตีทางอากาศชั่วคราว
แต่คำพูดของประเทศเมืองสวยนั้น ไม่เคยต่างจากการปล่อยเปียเลยแม้แต่น้อย
ยอมก็คือยอม แต่ถ้าเชื่อจริง ๆ ละก็ ก็เตรียมตัวโดนหลอกรอไว้เถอะ
ดังนั้นต้องเตรียมแผนไว้ทั้งสองทาง