ซางอวี่หิ้วไก่สองตัวเข้าไปในครัว
เจียงหว่านเยวี่ยได้ยินเสียงก็เดินมาช่วย
“แม่ ตั้งน้ำให้เดือดก่อนนะ ฉันสอนเด็ก ๆ ทบทวนบทเรียนให้จบแล้วจะเข้ามาจัดการต่อ”
“ได้จ้ะ” เจียงหว่านเยวี่ยขานรับ
ซางอวี่สอนเนื้อหาที่เหลือให้เด็ก ๆ อีกเล็กน้อย แล้วก็ให้พวกเขากลับบ้านไป
เสิ่นหวยส่งเพื่อน ๆ กลับด้วยสีหน้าเบิกบาน จากนั้นก็วิ่งเล่นกระโดดโลดเต้นอยู่หน้าบ้าน
ส่วนซางอวี่เข้าไปในครัว ช่วยเจียงหว่านเยวี่ยเตรียมอาหารเต็มโต๊ะ
หนุ่ม ๆ กินจุ นอกจากทำซุปไก่กับไก่ตุ๋นแล้ว ซางอวี่ยังทำหมูสามชั้นตุ๋นหม้อใหญ่ คลุกยำผักรวมจานใหญ่ ผัดผักใบเล็ก และผัดเห็ดใส่ผักตามฤดูกาลอีกจาน
พออาหารขึ้นโต๊ะครบ หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงก็มาถึงพอดี
ทั้งคู่เพิ่งก้าวเข้าประตู ยังไม่ทันเดินถึงครัวก็ได้กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารลอยมาแตะจมูก
หลี่หงเฟิงกลืนน้ำลาย “พี่สะใภ้ครับ หอมเกินไปแล้ว”
จางเหวยหมิงแม้จะเก็บอาการกว่า แต่ก็พยักหน้าเห็นด้วยอย่างยิ่ง แค่ได้กลิ่นก็รู้แล้วว่าฝีมือดีกว่าพ่อครัวใหญ่ของร้านอาหารของรัฐแน่นอน
ซางอวี่ยิ้มทักทายพวกเขา “ไปล้างมือก่อน แล้วค่อยกินข้าว”
เสิ่นจื้อหนานก็เดินออกมาจากห้องอย่างช้า ๆ
ตอนนี้ร่างกายของเสิ่นจื้อหนานฟื้นตัวได้ดี แม้จะยังยืนเป็นเวลานานหรือเดินไกลไม่ได้ แต่เดินในชีวิตประจำวันก็ไม่ต้องให้ใครพยุงแล้ว
“สวัสดีครับ ผู้การเสิ่น” พอเห็นเสิ่นจื้อหนาน หลี่หงเฟิงกับจางเหวยหมิงก็รีบทำความเคารพทันที
“อยู่บ้านก็ทำตัวตามสบายเถอะ”
ทุกคนกินอาหารเย็นด้วยกัน