เสิ่นจื้อหนานฉวยจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต แอบลงมือกับรถ
แน่นอนว่าเขาไม่ได้ทำอะไรที่ทำให้ทรัพย์สินส่วนรวมเสียหาย แค่คลายน็อตสองตัวเท่านั้น
รถจะเสียกลางทางเมื่อขับไปได้ครึ่งทาง หากมีคนซ่อมรถเป็นมาตรวจดูก็จะรู้ว่าปัญหาอยู่ตรงไหน
แต่ถ้าคนขับซ่อมรถไม่เป็น พวกเขาก็ทำได้แค่เสียเวลาอยู่กลางทาง
เสิ่นจื้อหนานมองท้องฟ้า คาดว่าวันนี้น่าจะมีฝนตกหนัก
กลางทางไม่มีทั้งหมู่บ้านและร้านค้า จะปล่อยให้พวกนั้นหิวอยู่บนถนนสักคืนก็คงไม่เลว
เสิ่นจื้อหนานจัดการเรียบร้อยแล้วก็รีบขึ้นไปหาห้องพักผู้ป่วยของเสี่ยวเจิ้ง
เขาไม่ต้องเสียเวลาสืบถามเองด้วยซ้ำ แค่เดินผ่านพยาบาลกับคนไข้ ก็ได้ยินพวกเขาคุยกันถึงเสี่ยวเจิ้งที่บาดเจ็บ
“นี่ คนคนนั้นซี่โครงหักหกซี่ นิ้วมือทั้งห้านิ้วก็หักหมดเลย”
“ทำไมถึงบาดเจ็บขนาดนั้นล่ะ”
“ไม่รู้สิ คงโชคร้ายมั้ง
เขาล้มหน้าคะมำลงไป ซี่โครงกระแทกเข้ากับก้อนหิน ส่วนมืออีกข้างก็บังเอิญไปฟาดโดนก้อนหินพอดี เลยหักหมดเลย”
“โชคร้ายซ้ำซ้อนจริง ๆ”
“นั่นน่ะสิ”
ญาติผู้ป่วยสองคนกำลังกระซิบกระซาบกันอยู่ เสียงทั้งหมดลอยเข้าหูเสิ่นจื้อหนาน
มุมปากเสิ่นจื้อหนานกระตุกเบา ๆ สองครั้ง ภรรยาของเขาเตะได้แรงจริง ๆ
แต่จินตนาการของคนทั่วไปก็ช่างล้ำเลิศจริง ๆ
“ผมเห็นคนที่พาคนนั้นมาส่ง ดูไม่เหมือนชาวบ้านทั่วไปเลย คนเจ็บคนนั้นก็ดูบอบบางเสียด้วย”
“หมอหลินก็โชคร้ายเหมือนกัน ดันมาเจอผู้ป่วยแบบนี้อีกแล้ว”