เธอน่ะเชื่อฟังดีนะ วันนี้ก็ไม่ได้ก่อเรื่อง ไม่ได้ตีใคร...
ก็แค่สอน (ใช้กำลัง) อบรม (ขู่) ครอบครัวเย่าจู่ไปเล็กน้อยเท่านั้น
พวกนั้นน่าจะถูกจับไปแล้วนะ หรือว่าหาพวกมาช่วยกันแน่
ขณะที่ซางอวี่กำลังคิดอยู่ ผู้หญิงคนนั้นก็เดินมาถึงตรงหน้าเธอ
“นังสารเลว!” พูดพลางผู้หญิงก็คว้าแก้วบนโต๊ะ สาดใส่ซางอวี่
ในแก้วคือน้ำร้อนที่พนักงานร้านอาหารของรัฐเพิ่งช่วยเติมให้
ซางอวี่หลบฉากด้วยความเร็วสูง
น้ำร้อนจึงพลาดเป้า
“คุณเป็นใคร มีปัญหาอะไร” ซางอวี่ถามเสียงเย็น
เมื่อหลินไป๋เห็นหน้าผู้หญิงคนนั้นชัด ก็ร้องอย่างตกใจ “เฉินเสี่ยวเสี่ยว เธอหมายความว่ายังไง เธอจะทำอะไร”
“ฉันจะทำอะไรน่ะเหรอ หลินไป๋! ฉันนึกว่าเธอเป็นผู้ชายดี ๆ เสียอีก พอแต่งงานกับพี่ลูกสาวฉันแล้วก็จะซื่อสัตย์ต่อเธอ ไม่คิดว่าเธอจะพาผู้หญิงอื่นมากินดีอยู่ดีในร้านอาหารของรัฐ!”
“เธอเห็นแก่พี่สาวฉันบ้างไหม” เฉินเสี่ยวเสี่ยวตะคอกด่า
หลินไป๋: เขาทำอะไรผิดต่อภรรยากัน
“เธอพูดจาเหลวไหลอะไรกันเนี่ย ฉันกับสหายซางอวี่เป็นเพื่อนร่วมงานกัน ฉันเลี้ยงข้าวเธอเพราะจะขอคำปรึกษาต่างหาก”
“อย่ามาตอแหล ฉันไม่ได้เพิ่งเห็นพวกเธอกินข้าวด้วยกันครั้งแรกนะ เธอกับมันอยู่ด้วยกันมาหลายครั้งแล้ว”
“แถมในโรงพยาบาลก็ไปไหนมาไหนด้วยกันเป็นคู่ อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ เธอคงอยากแอบเลี้ยงผู้หญิงอื่นไว้ข้างนอก พี่สาวฉันก็อยู่ทางนั้น”