“ไม่ต้องไปตลาดมืดหรอก เธอต้องการอะไรก็เขียนรายการมา เดี๋ยวฉันให้เลขาโจวไปจัดการ” เจียงหว่านเยวี่ยกล่าว
ด้วยฐานะและตำแหน่งของเสิ่นเหอผิง ต่อให้อยากได้อะไรก็หาได้ง่ายดาย
ซางอวี่พยักหน้า “ได้ค่ะคุณแม่ พวกของใช้ในชีวิตประจำวันให้เลขาโจวช่วยเตรียมก็ได้ แต่ฉันยังต้องไปตลาดมืดสักเที่ยว”
เจียงหว่านเยวี่ยมองซางอวี่อย่างไม่เข้าใจ
“คุณแม่ ฉันอยากไปเดินดู เผื่อมีอะไรที่พอจะใช้ได้เตรียมไว้สักหน่อย
ไปถึงที่นั่น ทั้งพ่อและจื้อหนานต้องพักรักษาตัว พวกเราผู้หญิงสองคน ยังไงก็ต้องเตรียมของป้องกันตัวไว้บ้าง“
เจียงหว่านเยวี่ยหน้าซีดลงเล็กน้อย เธอเข้าใจความหมายของซางอวี่ดี
เมื่อก่อน เสิ่นเหอผิงอยู่ในตำแหน่งนั้น ใครๆ ก็ให้ความเคารพนับถือ แต่ตอนนี้เขาล้มลง มันก็เป็นเรื่องจริงที่ว่าเมื่อคนหมดอำนาจ ผู้คนก็สลายหายไป
อาจมีมิตรแท้และสหายเก่าบ้าง แต่ความสัมพันธ์ส่วนใหญ่ก็จะจืดจางลง
ส่วนคนที่เสิ่นเหอผิงเคยไปทำความขุ่นข้องไว้ จะฉวยโอกาสนี้ลงไม้ลงมือกับพวกเขาหรือไม่ ไม่มีใครแน่ใจ
ก็เหมือนตระกูลซางนั่นแหละ...
การลงชนบทของพวกเขา ถึงแม้เบื้องบนจะกำชับมา แต่ใครจะรับประกันว่าจะไม่ไปเจอคนที่คิดร้าย
ซางอวี่ก็หน้าตาดี ตัวเธอเองก็โดดเด่นด้วยบุคลิก ไม่ได้แก่เกินไป ถ้าเกิด...
เจียงหว่านเยวี่ยตัวสั่นสะท้าน กุมมือซางอวี่ทันที “อาอวี๋ เธอคิดรอบคอบกว่าฉันอีก ระวังตัวด้วย”
“ค่ะ คุณแม่วางใจเถอะ แล้วก็ข้าวของที่บ้าน เราต้องเก็บไว้ให้ดีด้วย” ซางอวี่เตือน
“อาอวี๋ ทางแม่นี่มีเครื่องประดับมีค่าแล้วก็ทองแท่งอยู่บ้าง” เจียงหว่านเยวี่ยพูดพลางลุกขึ้นค้นหา