“ฉันอยากซื้อปืน” น้ำเสียงของซางอวี่ไม่ดัง ทว่าทำให้เด็กหนุ่มที่เฝ้ายามหน้าตื่นตระหนก
เขามองซางอวี่อย่างระแวดระวัง
“ทำไม ไม่มีเหรอ” ซางอวี่เลิกคิ้ว
เด็กหนุ่มกระแอมเบา ๆ สองที “พี่จะซื้อของพวกนั้นไปทำอะไรครับ”
“อย่าสนใจ แค่บอกฉันว่าไม่ก็มี ราคาเท่าไหร่” ซางอวี่กล่าว
เด็กหนุ่มมองไปรอบทิศ กดเสียงต่ำลง “มากับผม”
ซางอวี่เดินตามเด็กหนุ่ม เลี้ยววกวนไปมาจนเข้าซอยหนึ่ง มาถึงลานบ้านด้านในสุด เด็กหนุ่มเคาะประตู
ไม่นานประตูบ้านก็เปิดออก
“พี่ห้า สาวคนนี้อยากซื้อปืน” เด็กหนุ่มกระซิบ
คนที่ถูกเรียกว่าพี่ห้าเงยหน้าสำรวจซางอวี่
ซางอวี่สวมหน้ากาก หมวกก็กดต่ำมาก มองไม่เห็นหน้าชัด ต่อให้อยู่คนเดียวในเขตของพวกเขา ก็ไม่มีท่าว่าจะลนลานเลย
คนคนนี้ไม่ธรรมดา
“จะเอาลูกกระสุนไหม”
“เอาห้าสิบนัด ปืนสองกระบอก” ซางอวี่กล่าว
“ทองแท่งเล็กสองแท่ง” พี่ห้าออกราคา
“ได้ ส่งของเมื่อไหร่” ซางอวี่ถาม
“พรุ่งนี้ค่ำ ๆ เวลานี้ มาที่ลานบ้านนี้ เงินถึงมือของถึงมือ”
“ตกลง”
ทั้งสองพูดคุยเสร็จ ซางอวี่ก็หันหลังเดินจากไป กลับเข้าตลาดมืดอีกครั้ง
พี่ห้าชำเลืองมองเด็กหนุ่ม เด็กรู้ใจ แอบเดินตามหลังซางอวี่อย่างเงียบ ๆ
ซางอวี่รู้ว่ามีหางติดตามมา ยังไงก็อยู่ในตลาดมืด จะตามก็ตามไป
เธอมุ่งความสนใจไปที่ข้าวของจำเป็น พวกเขาจะไปต่างจังหวัด การแต่งกายก็ต้องใกล้เคียงกับชาวบ้าน
ชุดกี่เพ้าของเจียงหว่านเยวี่ยไม่เหมาะ ต้องหาใหม่
เสื้อแบบจงซานกับเสื้อเชิ้ตของเสิ่นเหอผิงก็ต้องเปลี่ยน
ส่วนเสื้อผ้าของเสิ่นจื้อหนานยังพอใช้ได้ เขานอนอยู่เฉย ๆ หาชุดนอนให้สองชุดก็พอ