หลินไป๋มองซางอวี่ด้วยความงุนงง
ซางอวี่: เดี๋ยวนะ ช่วงนี้ในประเทศน่าจะยังไม่มีแนวคิดเรื่องออทิสติกใช่ไหม?
ซางอวี่พยายามทบทวนความจำ คำว่า “ภาวะเก็บตัวในเด็ก” ปรากฏขึ้นครั้งแรกในช่วงทศวรรษ 1950 ในตำราเรียนวิชาจิตเวชศาสตร์อเมริกันแปลโดยศาสตราจารย์จี้หมิงและคณะ ผู้แปลใช้ชื่อบทว่า “ภาวะเก็บตัวในทารก”
ซางอวี่ถอนหายใจอย่างโล่งอก แนวคิดนี้มีอยู่แล้ว
ทว่าการวินิจฉัยและรายงานทางคลินิกครั้งแรกในประเทศเพิ่งเกิดขึ้นในปี 1982
ตอนนี้ยังไม่มีกรณีที่ชัดเจน
ส่วนตำราแปลเฉพาะทาง คนที่เคยอ่านคงมีไม่มาก
“สหายซาง คุณรู้จักแนวคิดนี้ได้ยังไงครับ?” หลินไป๋ถามด้วยน้ำเสียงอ่อนน้อมขอความรู้
“ฉัน... เห็นบันทึกอาการนี้ในหนังสือเล่มหนึ่งที่ห้องสมุดน่ะค่ะ แต่จำไม่ได้แล้วว่าเล่มไหน” ซางอวี่ตอบอย่างคลุมเครือ
หลินไป๋เสียดายยิ่งนัก
“ผมไม่รู้จักแนวคิดนี้เลย อาการของเด็กคนนั้นยิ่งทำให้พวกเราจนปัญญา”
“สหายซางครับ ตอนนี้เด็กอยู่ในห้องผู้ป่วยพิเศษ คุณพอมีเวลาไปดูกับผมสักหน่อยไหม?” หลินไป๋กล่าว
“ได้ค่ะ” ซางอวี่ตอบรับ
ที่ห้องผู้ป่วยพิเศษชั้นบนสุด
เมื่อซางอวี่และหลินไป๋มาถึงหน้าประตู เด็กชายอายุสามสี่ขวบคนหนึ่งกำลังนั่งเล่นต่อบล็อกไม้อยู่บนพื้น
พยาบาลเดินผ่านอย่างระมัดระวัง แต่ก็ยังเผลอไปถูกบล็อกของเด็กชายเข้า เด็กชายหยุดมือที่กำลังเล่นพลางส่งเสียงกรีดร้องแหลมเล็ก
พยาบาลตกใจรีบขอโทษ
แม่ของเด็กชายรีบสาวเท้าเข้าไปหา แล้วจัดบล็อกไม้ให้กลับเป็นเหมือนเมื่อครู่ด้วยความรวดเร็ว
เสียงของเด็กชายหยุดลงทันที แล้วจึงเล่นต่อด้วยท่าทางของตัวเอง