“คลอดยาก” จี้เหิงหยางพูดอย่างร้อนใจ
เขาไม่ถนัดแผนกสูตินรีเวช จริง ๆ
คนทั้งครอบครัวหามหญิงคลอดลูกมาวางตรงหน้าเขา แล้วขอให้ช่วยชีวิตเด็ก
เขาทำไม่ไหวจริง ๆ
แต่คนบ้านนี้กลับโวยวายไม่หยุด บอกว่าถ้าส่งไปโรงพยาบาลคนก็ไม่รอด ต้องให้หมอเท้าเปล่ารักษาเท่านั้น
ทุกคนรู้ว่าจี้เหิงหยางมีฝีมือ ดังนั้นไม่ว่าเขาจะย้ำว่าตัวเองทำไม่ไหวแค่ไหน พวกเขาก็ไม่ฟัง เอาแต่ร้องว่า “ต้องช่วยลูกของบ้านเราให้ได้นะ! ต้องช่วยเด็กไว้ให้ได้!”
จี้เหิงหยางปวดหัวแทบระเบิด ไม่มีทางเลือก จึงให้หยางเฉิงเจ๋อไปตามซางอวี่มา
ซางอวี่สาวเท้าไม่กี่ก้าวก็ถึงตัวหญิงคลอดลูก แต่ยังไม่ทันได้ย่อตัวลงพูดกับเธอ
หญิงชราซุนเจาตี้ก็รีบพุ่งเข้ามาขวางหน้าซางอวี่เสียก่อน
“สหายซาง ฉันรู้ว่าคุณเก่ง ก่อนหน้านี้ตอนคุณช่วยนางเฉินซาน พวกเราก็อยู่ในเหตุการณ์ เห็นกับตาตัวเอง ขอร้องล่ะ ช่วยลูกของบ้านเราให้ได้ด้วยนะ!”
ซางอวี่มองหญิงคลอดลูกที่นอนหน้าซีดอยู่บนพื้น แล้วมองชายที่นั่งยอง ๆ ร้องไห้สะอึกสะอื้นอยู่ข้างเธอ
ชายคนนั้นชื่อเจียหมิง กำลังจับมือหญิงคลอดลูกไว้ “เฉี่ยวเอ๋อร์ เป็นครอบครัวเราที่ทำไม่ดีกับเธอ แต่เพื่อลูก... เฮ้อ เฉี่ยวเอ๋อร์ ฉันรู้ว่าเธอเป็นแม่ เธอคงตัดใจทิ้งลูกไม่ลงใช่ไหม?”
เจียหมิงยังคิดจะพูดต่อ แต่เติ้งเฉี่ยวเอ๋อร์เจ็บจนพูดไม่ออก ริมฝีปากสั่นเทา ลมหายใจอ่อนแรงลงเรื่อย ๆ
ซางอวี่ขมวดคิ้ว “อย่าพูดกับเธอเลย ตอนนี้เธอพูดไม่ไหวแล้ว เจ็บจนแทบหมดสติ ถ้าคุณพูดต่ออีกสักพัก เธอคงหมดแรงเพราะคุณพอดี”