เสิ่นจื้อหนานเดินไปเปิดประตู เห็นหลินตงกับคนอื่น ๆ ยืนอยู่หน้าประตู จึงขมวดคิ้วเล็กน้อย
“ท่านหัวหน้าไป่ พวกคุณมีธุระอะไรหรือครับ?” เสิ่นจื้อหนานถาม
ไป๋กังเถี่ยยิ้มแล้วเอ่ยว่า “สหายหลินตงบอกว่ายังมีเรื่องอีกนิดหน่อย พวกเราเลยตามมาด้วยครับ”
หลินตงแอบด่าไป๋กังเถี่ยในใจว่าเป็นจิ้งจอกเฒ่า ช่างไม่ยอมแบกรับอะไรเลยสักอย่าง
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว สายตาหยุดอยู่ที่ซางอวี่ซึ่งยืนข้างกายเสิ่นจื้อหนาน
เขาไม่คิดว่าซางอวี่จะสวยขนาดนี้ แววตาที่ก่อนหน้านี้มองเธออย่างพิจารณาจึงเพิ่มความตื่นตะลึงขึ้นมา
เขาเอ่ยถามว่า “คนนี้คือสหายซางใช่ไหมครับ?”
ซางอวี่ไม่คิดว่าหลินตงจะเป็นฝ่ายเข้ามาทักเธอก่อนทันทีที่มาถึง
“ฉันชื่อซางอวี่ คุณมีธุระอะไรเหรอ?”
“คืออย่างนี้นะครับ สหายซาง ผมชื่อหลินตง เป็นเจ้าหน้าที่ของสำนักงานบัณฑิตหนุ่มสาว
ได้ยินมาว่าซุนเสี่ยวเหวย บัณฑิตหนุ่มสาวของหมู่บ้านซ่างเหอ เคยประพฤติลวนลามคุณ ผมจึงอยากมาสอบถามสถานการณ์ครับ”
ทันทีที่เขาพูดจบ สายตาของทุกคนในที่นั้นก็จับจ้องไปที่หลินตง
สีหน้าของจางเป่าฉวนดูย่ำแย่อย่างยิ่ง
ไป๋กังเถี่ยแอบด่าในใจว่าไอ้โง่
ส่วนซ่งเจี้ยนกับชวี่จิ้งค่อย ๆ ถอยหลังไปสองสามก้าว ขยับห่างจากหลินตง เพราะกลัวว่าถ้าเดี๋ยวมีการลงไม้ลงมือ พวกเขาจะถูกไอ้โง่นี่ลากไปซวยด้วย
สีหน้าเสิ่นจื้อหนานมืดครึ้มราวกับหมึก เขากำลังจะพูด แต่ซางอวี่ก้าวขึ้นไปจับแขนเขาไว้ก่อน
ซางอวี่เอ่ยเสียงเรียบว่า “ไม่คิดเลยว่าสหายจากสำนักงานบัณฑิตหนุ่มสาวของเราจะใส่ใจบัณฑิตหนุ่มสาวกันขนาดนี้