“เอาละ พวกเรากลับไปก่อน สืบดูให้รู้ก่อนว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นมายังไง
แล้วค่อยคิดกันว่าจะจัดการยังไง
วิธีจัดการผู้หญิงน่ะ พวกเรามีถมไป
โดยเฉพาะผู้หญิงสวย ๆ” ชายที่เป็นหัวหน้ามีแววเหี้ยมเกรียมวาบขึ้นในดวงตา
เขาไม่เชื่อหรอก
ว่าพวกเขาจะถูกผู้หญิงคนเดียวเล่นงานซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ซางอวี่ ผู้หญิงคนนี้ เขาจะต้องลากเธอลงไปในปลักให้ได้ ถึงตอนนั้นเมื่อเธอตกอยู่ในมือพวกเขา
พวกเขาทุกคนก็จะได้ลงมือกับเธอ
ไม่ต้องสนว่าสามีของเธอเป็นใคร ขอแค่เธอเข้ามาในเขตบ้านพักของพวกเขา ก็เป็นปลาบนเขียงที่พวกเขาจะเชือดเฉือนได้ตามใจ
ซางอวี่รู้ว่ามีคนหมายหัวเธออยู่ และมีความเป็นไปได้สูงว่าเสิ่นจื้อหนานเองก็ถูกหมายหัวไปด้วย
เธอยิ้มขอบคุณเพื่อนบ้าน แล้วบอกให้ทุกคนกลับไปพักผ่อน
โจวเสี่ยวหัวกับหนิวเหมย์ลี่ต่างถามด้วยความเป็นห่วง “หมอซาง ผู้การเสิ่นของบ้านคุณยังไม่กลับมา ให้พวกฉันสองคนอยู่เป็นเพื่อนไหม”
“ไม่เป็นไรค่ะ พี่สะใภ้ทั้งสอง ฉันอยู่คนเดียวได้” ซางอวี่พูดเสียงอ่อนโยน
ทุกคนปลอบซางอวี่อีกสองสามคำ ก่อนจะแยกย้ายกลับบ้านไปพักผ่อน
ซางอวี่ปิดประตูรั้ว ยังไม่ทันเดินถึงประตูบ้าน ก็ได้ยินเสียงฝีเท้าวิ่งที่คุ้นเคยและเร่งร้อนมาจากด้านนอก
“จื้อหนาน?”
“ฉันเอง” เสิ่นจื้อหนานขานรับ ก่อนจะเร่งฝีเท้าแล้วกระโดดข้ามกำแพงเข้ามาในลานบ้าน
“ฉันได้ยินว่าคนจากคณะกรรมการมาที่นี่ คุณเป็นยังไงบ้าง ตกใจหรือเปล่า” เสิ่นจื้อหนานมองซางอวี่อย่างละเอียด