ช่วงเวลานี้ ตลาดมืดคนค่อนข้างมาก
ซางอวี่ตรงไปยังแผงขายเนื้อหมู
ด้านหน้าเป็นป้าท่านหนึ่ง ป้าซื้อเนื้อไปสองชั่ง เด็กหนุ่มขายเนื้อใช้เชือกฟางร้อยเนื้อให้ป้าอย่างคล่องแคล่วก่อนส่งให้
“ถือดี ๆ นะครับป้า”
“ขอบใจจ้ะ หนุ่ม” ป้ารับมาด้วยความปลื้มใจ มองซ้ายมองขวา แล้วถามเสียงเบา “มีเนื้อวัวไหม”
“กลางวันไม่มี จะมาตอนค่ำ ถ้าอยากได้ ตอนค่ำค่อยมาใหม่นะครับ” หนุ่มก็ลดเสียงลงตอบ
ซางอวี่รู้สึกว่าเสียงนี้คุ้นเคย เงยหน้ามองดู ก็เห็นว่านั่นไม่ใช่…กู่จื่อหรือนี่
“ได้ ได้ เก็บไว้ให้ป้าสองชั่งนะ” ป้ากำชับ
“ได้เลย ป้าวางใจได้ ผมเก็บไว้ให้” กู่จื่อรับคำ
ป้าเพิ่งเดินจากไป กู่จื่อก็หันมามองซางอวี่ พอเห็นชัดว่าเป็นซางอวี่ กู่จื่อก็อุทานเสียงเบา
“หมอเทวดา!”
ซางอวี่: ฉันห่อตัวซะมิดชิดขนาดนี้ ยังจำได้อีกหรือ
กู่จื่อ: ครั้งแรกที่เจอกัน คุณก็ห่อตัวซะขนาดนี้เหมือนกันนี่นา…
“หมอเทวดา เอาเนื้อไหมครับ ไม่ต้องจ่ายตังค์ จะเอาเท่าไหร่ เดี๋ยวผมแล่ให้” กู่จื่อรีบบอก
“คราวที่แล้วก็ซื้อขายกันแล้วขาด ต้องเก็บตังค์อยู่ดี” ซางอวี่กล่าว
กู่จื่อเห็นซางอวี่ยืนกราน ก็อึกอักอยู่เล็กน้อย พี่ห้าของพวกเขากำชับไว้แล้วว่า ถ้าเจอหมอเทวดาอีกต้องสุภาพให้มาก ๆ
“อย่างนี้ก็ได้ ผมคิดแค่ราคาทุน ไม่เอากำไร” กู่จื่อกระซิบ
“หมอเทวดา อย่าปฏิเสธเลยนะครับ ไม่งั้นพี่ห้าคงถลกหนังผมแน่” กู่จื่อสีหน้าตูมทุกข์ กลัวว่าซางอวี่จะปฏิเสธอีก
“ก็ได้ ขอบใจนะ ฉันเอาสามชั้นยี่สิบชั่ง เนื้อสันในยี่สิบชั่ง