ตรงมุมในสุด มีมันฝรั่งแปลงหนึ่งกับมันหวานอีกแปลงหนึ่งอยู่ท่ามกลางวัชพืช
แล้วก็ยังมีข้าวฟ่างหวานอีกแปลงใหญ่ด้วย
ของพวกนี้ โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่ไม่ได้แตะต้องเลย พวกเขาสองคนเอาแต่ถางหญ้า
เครื่องตัดหญ้านี่ใช้ดีจริง ๆ หญ้าที่ขึ้นสูงถูกจัดการไปจนเกือบหมดแล้ว ถึงรากมันจะยังอยู่ในดินก็เถอะ
“พี่สะใภ้ เครื่องตัดหญ้านี้นอกจากใช้บุกเบิกที่แล้ว ยังเอามาเป็นเครื่องเก็บเกี่ยวได้เลยนะ ผมว่ามันดีกว่าเคียวอีก” โจวจั่นอันบอก
ตาซางอวี่เป็นประกายขึ้นมาทันที!
ใช่แล้ว ใช้เก็บเกี่ยวข้าวสาลีกับข้าวเจ้าได้นี่นา แถมไม่ต้องก้มตัวให้เมื่อยล้า ทำงานเร็ว สร้างก็ไม่ยุ่งยาก วัสดุยังราคาถูกอีกต่างหาก
เอาไปทำให้หมู่บ้านซ่างเหอเพิ่มอีกหลาย ๆ อันก็ได้ จะได้ประหยัดแรงงานช่วงฤดูเก็บเกี่ยว
ถ้าผลิตเป็นจำนวนมากให้พี่น้องชาวนาได้ใช้กันล่ะก็ ต้องเป็นเรื่องดีแน่ ๆ
ถึงซางอวี่จะคิดแค่อยากอยู่เงียบ ๆ ไปวัน ๆ แต่ถ้าเห็นทางที่จะช่วยเหลือคนในหมู่บ้านได้ โดยไม่ใช่เรื่องอันตรายอะไร เธอก็ยังยินดีจะทำ
“พูดถูกเลย เดี๋ยวฉันจะไปถามหัวหน้าหน่วยดู” ซางอวี่พูดยิ้ม ๆ แล้วให้โจวจั่นอันกับหลี่เหว่ยลี่ไปทำความสะอาดตัวเองก่อน
เธอออกช้ากว่าคนอื่นเล็กน้อย แวะดูให้แน่ใจก่อนว่าที่นี่ปลอดภัยจริง ๆ แล้วค่อยเตรียมจะทดลองเรื่องเสียง
ต้องให้แน่ใจว่าถ้าเลี้ยงอะไรไว้ในนี้ คนข้างนอกจะไม่ได้ยินเสียง และต้องออกแบบกลไกเล็ก ๆ หน่อย ต่อให้ใครมาเจออุโมงค์หลบภัยเข้า ก็ต้องหาไม่เจอว่ามีทางเข้านี้อยู่
คนรอบคอบย่อมมีชัยไปกว่าครึ่ง
ซางอวี่เตรียมหาเวลาเข้าไปในมิติพกพาเพื่อศึกษาเรื่องกลไก...
เธอหมุนตัวเดินออกไป