ซางอวี่กับเสิ่นจื้อหนานเพิ่งกินอาหารเช้าเสร็จ ทั้งสองกำลังนั่งคุยกันอยู่ในลานบ้าน
ซางอวี่พูดถึงเรื่องของจี้เหิงหยางกับเสิ่นจื้อหนาน ถามว่าเขาพอจะมีเส้นสายที่โรงพยาบาลเขตทหารหรือไม่ ช่วยสอดส่องเรื่องรับคนเข้าทำงานให้หน่อยได้ไหม
เสิ่นจื้อหนานย่อมรับปาก
เขารู้ว่าจี้เหิงหยางสนิทกับซางอวี่มาก ตอนเด็ก ๆ ก็เคยช่วยดูแลซางอวี่
แม้เขาจะดูออกว่าจี้เหิงหยางเคยมีใจให้ซางอวี่อยู่บ้าง
แต่คนคนนี้นับว่าเป็นสุภาพบุรุษ นับตั้งแต่เขากับซางอวี่แต่งงานกัน จี้เหิงหยางก็ไม่เคยทำอะไรเกินเลย ช่วยเหลือสักหน่อยก็ได้
พอได้ยินเสียงเคาะประตู ซางอวี่ก็ถามว่า “ใครคะ”
“ผมเอง สหายซาง”
“หลิวหลานน่ะค่ะ” ซางอวี่บอกเสิ่นจื้อหนาน ก่อนลุกขึ้นไปเปิดประตู
ที่หน้าประตูมีหลิวหลานกับหยางฟานยืนอยู่ หยางฟานยังอุ้มลูกแมวที่ก่อนหน้านี้พากลับไปจากบ้านพวกเขามาด้วย
“อาหลัน เสี่ยวฟาน เข้ามาเร็ว” ซางอวี่เชื้อเชิญทั้งสองเข้าบ้าน
พอหยางฟานเข้ามา ก็ชะเง้อมองเข้าไปในห้อง
ตรงหน้าประตูห้อง ลูกถ่านกับลูกหิมะตัวน้อยกำลังเล่นด้วยกันอยู่
ลูกแมวในอ้อมแขนของหยางฟานเห็นลูกแมวอีกสองตัว ก็ร้องเมี้ยว ๆ สองครั้ง แล้วพยายามกระโจนออกจากอ้อมแขนของหยางฟาน
หยางฟานกอดไว้แน่น ลูกแมวดิ้นอยู่ครู่หนึ่งก็ยังไม่หลุดจากอ้อมแขนของเขา
หลิวหลานรีบพูดกับหยางฟานด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เสี่ยวฟาน เสี่ยวฮวนเห็นเพื่อนแมวด้วยกันแล้วดีใจ อยากไปเล่นกับพวกมันจ้ะ