ห้องทำงานของซางอวี่
เสิ่นจื้อหนานนั่งอยู่เคียงข้างซางอวี่
“คืนนี้กลับบ้านได้ไหม” เสิ่นจื้อหนานถามด้วยความเป็นห่วง
“ไม่ได้ หลังผ่าตัดเจ็ดวันแรกเป็นช่วงอันตรายของเสี่ยวอวี่
เจ็ดวันนี้ฉันต้องอยู่ที่โรงพยาบาล รอจนแน่ใจว่าเธอไม่มีปัญหาอะไรแล้ว ฉันถึงจะกลับบ้านได้”
เสิ่นจื้อหนานกุมมือซางอวี่เบา ๆ “ได้ ผมเข้าใจแล้ว งั้นคืนนี้ผมจะมาอยู่เป็นเพื่อนคุณ”
แก้มเล็ก ๆ ของซางอวี่แดงระเรื่อ “ไม่ได้ ฉันพักที่ห้องเวร ไม่รู้ว่าจะมีหมอคนอื่นมาพักด้วยหรือเปล่า
ถ้าคุณมาพักกับฉันด้วย มันจะดูเป็นเรื่องอะไรล่ะ”
เสิ่นจื้อหนานหัวเราะออกมา “ก็สามีมาอยู่เป็นเพื่อนภรรยาไง”
ทั้งสองสบตากันแล้วยิ้ม บรรยากาศในห้องทำงานผ่อนคลายเป็นพิเศษ
ซางอวี่คิดอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเอ่ยถึงต่งเจิ้นปาง “วันนี้ฉันทำเกินไปหน่อยหรือเปล่า”
เสิ่นจื้อหนานส่ายหน้า
“ผมเชื่อใจคุณ ถ้าต่งเจิ้นปางไม่ได้ทำเกินไปมาก คุณคงไม่ขึ้นไปประลองกับเขาบนสังเวียนฝีมือหรอก”
“ก็จริง ฉันไม่คิดเลยว่าต่งเจิ้นปางจะไร้ยางอายขนาดนี้”
ตอนนี้พอนึกถึงสิ่งที่ต่งเจิ้นปางทำ ซางอวี่ก็ยังโกรธอยู่
“วันนี้ฉันก็ถือว่าได้ระบายความแค้นแทนเสี่ยวอวี่แล้ว”
ซางอวี่เอนตัวพิงไหล่เสิ่นจื้อหนานอย่างผ่อนคลาย “ต่อไปคนในกองทหารจะคิดไหมว่าฉันดุเกินไป”
“ไม่ว่าใครจะพูดเรื่องนี้กับผม ผมก็จะยอมรับเองว่าผมกลัวเมีย” เสิ่นจื้อหนานพูดพลางยิ้ม
ซางอวี่ถูกเสิ่นจื้อหนานหยอกจนหัวเราะคิกคัก ขณะที่ทั้งสองกำลังคุยกัน ก็มีเสียงเคาะประตูดังขึ้น