ซ่งเจิงเจิงถูกซ่งฉีอานคว้าไว้เช่นนั้น จึงเซถอยหลังไปหลายก้าว
แล้วยังถูกหลิวเสวี่ยตวาดใส่เสียงดัง จนแทบยืนไม่อยู่
เธอมองหลิวเสวี่ย “อาเสวี่ย เรื่องนี้เป็นความผิดของเธอเองจริง ๆ”
“ฉันไม่ได้ทำผิด!
ฉันแค่อยากมีชีวิตที่ดี อยากมีอนาคตที่มั่นคงเท่านั้นเอง
นี่มันผิดตรงไหน!
ตอนที่ฉันคบกับหมินเฉิง เขาเคยบอกว่าไม่ว่าฉันจะเป็นยังไง เขาก็จะอยู่กับฉัน
แต่ตอนนี้เขากลับจะหย่ากับฉันเพราะเรื่องลูก
คนที่หลอกฉันคือเขา คนที่ทำผิดต่อฉันก็คือเขา!”
ซ่งเจิงเจิงส่ายหน้า “ถึงขั้นนี้แล้ว เธอยังดื้อดึงไม่ยอมเข้าใจอีก
ฉันก็ไม่รู้จะพูดกับเธอยังไงแล้ว เธอสงบสติอารมณ์ แล้วคิดให้ดี ๆ ด้วยตัวเองเถอะ”
พูดจบ ซ่งเจิงเจิงก็หันหลัง จูงมือซางอวี่เดินออกไป
ซ่งฉีอานเดินรั้งท้าย คอยระแวดระวัง เพราะกลัวว่าหลิวเสวี่ยจะลุกขึ้นมาโจมตีพวกเขาอีก
หลิวเสวี่ยมองซ่งเจิงเจิงกับคนอื่น ๆ ทยอยออกจากห้องของเธอ ก่อนจะทรุดนั่งลงกับพื้น ร้องไห้โฮออกมา
พอได้ยินเสียงร้องไห้ของหลิวเสวี่ย ซ่งเจิงเจิงก็ชะงักฝีเท้า
ในใจเธอรู้สึกอึดอัดใจเหลือเกิน
ซ่งเจิงเจิงถอนหายใจหลายครั้ง
ซางอวี่ได้เห็นเรื่องใหญ่ตรงหน้า อารมณ์จึงซับซ้อนอยู่ไม่น้อย
เธอยกมือขึ้นตบไหล่ซ่งเจิงเจิงเบา ๆ
“ป้าซ่ง อย่าคิดมากเลยค่ะ ยังไงเรื่องนี้ก็โทษคุณไม่ได้ คุณก็แค่อยากช่วยเธอเท่านั้น”
“แต่ฉันเป็นคนทำลายภาพฝันของพวกเขา
ถ้าฉันไม่ได้ไปตามเธอมาช่วย บางทีชีวิตคู่แสนหวานในจินตนาการที่เธอวาดฝันไว้ อาจยังดำเนินต่อไปได้”