ห้องทำงานของหลินไป๋
ซางอวี่หันไปมองซ่งฉีอาน แล้วถามว่า “เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น?”
มุมปากของซ่งฉีอานขยับเล็กน้อย คล้ายกำลังคิดว่าจะตอบอย่างไรถึงจะเหมาะสม
หลินไป๋คิดว่าซ่งฉีอานคงรู้สึกว่าถ้าเขาอยู่ด้วยจะพูดไม่สะดวก
เขาจึงพูดอย่างเข้าอกเข้าใจว่า “ผมมีประวัติคนไข้อีกฉบับที่ยังไม่ได้กรอก เดี๋ยวผมไปกรอกก่อน ใช้เวลาประมาณสิบห้านาที
พวกเราไปกินข้าวที่โรงอาหารของโรงพยาบาลกันเถอะ ป่านนี้พ่อครัวใหญ่คงยังไม่กลับ
ผมจะไปเรียกเขามาผัดกับข้าวให้สักสองอย่าง เดี๋ยวพวกคุณสองคนลงไปกันเองได้เลย”
พูดจบ หลินไป๋ก็หันหลังเดินออกไป ทั้งยังปิดประตูห้องทำงานให้ด้วยอย่างใจดี
ซ่งฉีอานกับซางอวี่สบตากัน ทั้งสองรู้สึกกระอักกระอ่วนขึ้นมาเล็กน้อยอย่างไม่มีสาเหตุ
ซ่งฉีอานกระแอมเบา ๆ สองครั้ง “ผมไม่รู้ว่าใครคิดเอาชีวิตผม ตำรวจไม่ได้บอกข้อมูลอะไรกับผม แค่ให้กลับมารอฟังข่าวก่อน
ผมให้คนของผมไปสืบด้วยเหมือนกัน แต่ตอนนี้ยังไม่มีข่าว”
“คุณรู้จักจางซานเม่ยไหม?” ซางอวี่ถาม
“รู้จัก” ซ่งฉีอานตอบ “เธอไม่ปรากฏตัวมาพักหนึ่งแล้ว”
“เธอตายแล้ว” ซางอวี่บอก
“เกิดขึ้นเมื่อไหร่?” ซ่งฉีอานมองซางอวี่ ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงรู้จักคนในวงการมืด
ตอนนั้นคนของจางซานเม่ยถูกซางอวี่ระเบิดตายยกกลุ่ม
สถานีตำรวจปิดข่าวเรื่องนี้ไว้
คนที่จางซานเม่ยพาไปด้วยล้วนเป็นคนสนิทของเธอ คนอื่นรู้เพียงว่าจางซานเม่ยจะไปจัดการใครบางคน
แต่จางซานเม่ยไม่ได้บอกใครเลยว่าคนที่ต้องการจัดการเป็นใคร หรือแม้แต่เส้นทางที่เธอจะใช้เดินทาง