เมสันจ้องมองตาซางอวี่ ครู่หนึ่งจึงเอ่ยว่า “ฉันจะปล่อยให้คุณมีชีวิตอยู่ ให้คุณกลับไปประเทศเมืองสวยพร้อมกับฉัน
ประเทศเมืองสวยล้ำหน้าประเทศหวาไปไม่รู้กี่เท่า
ที่นั่นมีทิวทัศน์ที่คุณไม่เคยเห็น มีอาหารอร่อยที่คุณไม่เคยชิม มีความสะดวกสบายในชีวิตที่คุณไม่เคยสัมผัส
กลับไปกับฉันสิ คุณจะได้ทั้งหมดนี้
คนที่คุณรัก ฉันไม่แคร์ คุณเก็บเขาไว้ในใจก็ได้
แต่ฉันหวังว่าคุณจะไปกับฉัน”
ซางอวี่เกือบจะหัวเราะออกมาด้วยความขบขัน “คุณมั่นใจในตัวเองเกินไปแล้วใช่ไหม?
คุณมีความมั่นใจอะไรที่ทำให้คิดว่าฉันจะ
ทิ้งชีวิตที่ตัวเองพอใจมากและคนที่ฉันรัก เพื่อสิ่งที่คุณเรียกว่าความล้ำหน้า ความสวยงาม อาหารอร่อย และความสะดวกสบายเหล่านั้น?”
เมสันมองซางอวี่ ไม่เห็นแม้แต่ความสั่นไหวเพียงเส้นเดียวบนใบหน้าของเธอ
“ฉันแค่พยายามจะโน้มน้าวคุณ
ฉันหวังว่าคุณจะไปกับฉัน”
ซางอวี่กล่าวว่า “ฉันจะไม่ไปกับคุณหรอก เมสัน
เมื่อเราคุยกันถึงขั้นนี้แล้ว
คุณก็ควรรู้ว่าตอนนี้เราสองคนถึงทางตันที่ใครต่อใครต้องตายกันแล้ว”
“คุณฆ่าฉันไม่ได้” เมสันกล่าว
“ทำไม?”
“เพราะฐานะของฉัน
ปู่ของฉันเป็นสมาชิกคณะรัฐมนตรี ถ้าฉันเสียชีวิตในสงครามนี้ ปู่ของฉันจะต้องโกรธกริบแน่
ถึงตอนนั้นเขาจะส่งกำลังเสริมมาที่นี่ทันทีโดยไม่ลังเล อาจยังทำให้เกิดปัญหาการทูตระหว่างสองประเทศด้วยซ้ำ” เมสันกล่าว