“ฉันยินยอม” เสียงหญิงชราสั่นเครือดังขึ้น
ซางอวี่กับเฉินอานหันกลับไปมองพร้อมกัน เห็นหญิงคนหนึ่งใบหน้าเต็มไปด้วยริ้วรอยแห่งชีวิต น้ำตาอาบแก้ม ยืนอยู่ตรงนั้นโดยมีชายหนุ่มอีกคนคอยพยุง
ไม่รู้ว่าพวกเขายืนอยู่ตรงนั้นมานานแค่ไหนแล้ว
ซางอวี่กับเฉินอานมองหน้ากัน แต่ไม่มีใครพูดอะไร
ทั้งคู่ต่างไม่รู้ว่าควรเริ่มพูดประโยคแรกอย่างไร
ชาติที่แล้วซางอวี่เป็นแพทย์ผ่าตัด เรื่องพูดคุยกับญาติก่อนผ่าตัดไม่ใช่หน้าที่ที่เธอต้องรับผิดชอบ
เธอไม่รู้ว่าจะเผชิญหน้ากับแม่ที่เพิ่งสูญเสียลูกชาย แล้วพูดเรื่องบริจาคอวัยวะกับเธอได้อย่างไร
ไม่ว่าจะใช้คำพูดแบบไหน ก็ปลอบใจแม่ที่สูญเสียลูกชายไม่ได้
เห็นได้ชัดว่าแม่คนนี้ใจกว้างและมีเมตตามากกว่าที่ซางอวี่คิดไว้
เธอพูดเสียงสะอื้น แต่หนักแน่นว่า “ฉันรู้ว่าพวกคุณไม่รู้ว่าจะพูดเรื่องนี้กับฉันยังไง
ตอนที่ได้รับข่าวแล้วเดินทางมาถึงที่นี่ ฉันก็รู้แล้วว่าลูกชายคนเล็กของฉันจากไปแล้ว
ตอนแรกฉันตั้งใจว่าจะมาดูหน้าเขาสักครั้ง แล้วพาเขากลับบ้าน แต่พอเดินมาถึงตรงนี้ก็บังเอิญได้ยินคุณหมอคุยกับผู้บังคับกองพันเฉินเรื่องหัวใจของลูกชายฉัน
ถ้ากรุ๊ปเลือดของเขาเข้ากันได้ และช่วยเด็กอีกคนได้ นั่นก็แปลว่าลูกชายฉันยังมีชีวิตอยู่บนโลกใบนี้ในอีกรูปแบบหนึ่งใช่ไหม
เขาเป็นคุณทหาร ยินดีสละชีวิตเพื่อปกป้องประชาชน
ตอนนี้เขาจากไปแล้ว แต่แม้จากไปก็ยังช่วยชีวิตเด็กคนหนึ่งได้อีก...