ซางอวี่ตั้งครรภ์ครบสามเดือนแล้ว ถึงเวลาที่ควรบอกข่าวดีนี้กับเสิ่นเหอผิงกับเจียงหว่านเยวี่ยเสียที
ซางอวี่คุยกับเสิ่นหนิงแล้ว สุดท้ายก็ตัดสินใจว่าจะเป็นเธอเองที่บอกพวกเขาด้วยตัวเอง
จดหมายถึงมือทั้งสองคนหลังจากนั้นครึ่งเดือน พอเปิดอ่านแล้วรู้ว่าซางอวี่ตั้งครรภ์ ทั้งเสิ่นเหอผิงและเจียงหว่านเยวี่ยต่างดีใจเป็นล้นพ้น
“อาอวี๋ตั้งท้องแล้ว”
ทั้งสองดีใจยิ่งกว่าใคร อีกไม่นานพวกเขาก็จะได้เป็นปู่ย่าตายายสักที
ช่วงนี้เสิ่นเจี้ยนจวินพักฟื้นร่างกายได้ดีด้วย มียาของซางอวี่คอยดูแล ตอนนี้เขาเดินเองได้ช้า ๆ แล้ว
“อาอวี๋ตั้งท้องแล้วเหรอ ดีจริง ๆ”
“ใช่แล้ว ลองคำนวณเวลาดู คงเป็นตอนที่พวกเรากำลังจะจากไป อาอวี๋รู้ตัวแล้วว่าตั้งท้อง”
“เธอกลัวพวกเราเป็นห่วง ถึงไม่ยอมบอกล่วงหน้า”
“จริงสิ อาอวี๋เด็กคนนี้ก็เข้าใจเกินวัยไปหน่อย
แต่ตรงโน้นมีเธออยู่คนเดียว อาหนิงก็ยุ่งทุกวัน จะไหวหรือเนี่ย” เจียงหว่านเยวี่ยเริ่มเป็นกังวลอีกครั้ง
เธออยากกลับไปฝั่งมณฑลตงเพื่อดูแลซางอวี่
เสิ่นเหอผิงตบมือของเจียงหว่านเยวี่ยเบา ๆ แล้วพูดเสียงอ่อนโยนว่า “อาอวี๋ทำอะไรได้พอดีเสมอ
ถ้าตัวเองไม่ไหว เธอจะบอกเองว่าให้กลับไปช่วย หรือไม่ก็เดินทางมาหาพวกเราที่นี่
เธอไม่พูดอะไร ก็แปลว่าดูแลตัวเองได้สบาย”
เจียงหว่านเยวี่ยเม้มปากอยู่ครู่ใหญ่ สุดท้ายก็พยักหน้า
เสิ่นเหอผิงพูดถูก อาอวี๋ไม่เคยเป็นคนปากแข็งเกินตัวเลย
ตัวเธอเก่งอยู่แล้ว หลายเรื่องที่คนอื่นมองว่ายาก แต่ในมือของเธอกลับเป็นเรื่องง่ายดาย