กู้เย่กับเถียนเถียนเดินเข้าไปยังห้องฝึกส่วนตัวของเธอ
เถียนเถียนถอดแจ็กเก็ตโยนลงบนไม้แขวนข้างทาง แล้วเงยหน้ามองกู้เย่
“มาเลย วอร์มร่างก่อน แล้วค่อยคุยกันสองสามเม็ด”
กู้เย่พยักหน้า ทำเสียงในคอเบา ๆ ท่าทางหมดสภาพไม่มีพลัง
เถียนเถียนขมวดคิ้วขึ้น “เป็นอะไรไป ยังไม่ได้ลงมือเลย
ตัดสินใจแล้วว่าชนะฉันไม่ได้งั้นเหรอ?”
“ก็ไม่ใช่ แค่รู้สึกว่าคุณ……
อือ คบคนได้เก่งนิดหน่อย” กู้เย่ว่า
เถียนเถียนหายใจออกทางจมูก “คำนี้มันมาจากไหน?”
“ดูเหมือนคุณกับเจ้าของเมื่อกี้จะคุ้นเคยกันดีอยู่นะ”
“ก็ต้องคุ้นสิ สำนักมวยนี้ฉันถือหุ้นอยู่” เถียนเถียนบอก
“ไม่งั้นฉันจะมีห้องฝึกส่วนตัวได้ยังไง?”
เถียนเถียนชี้ไปที่ห้องของตัวเอง ห้องนี้ใหญ่ราว 100 ตารางเมตร ถือว่าเป็นพื้นที่กว้างขวางมากจริง ๆ
เจ้าของสำนักมวยคนนี้มีความเกี่ยวข้องกับเถียนเถียนเล็กน้อย
เขาเป็นลูกชายของลูกน้องเสิ่นจื้อหนาน
รู้จักกับเถียนเถียนมาตั้งแต่เด็ก
ฝีมือของเขาเป็นวิชาที่สืบทอดมาในตระกูล เถียนเถียนตั้งแต่เด็กก็ชอบฝีมือของเขา
เลยยึดติดขอให้สอนวิชาลับที่บ้านเขาไม่สอนคนนอกอยู่ช่วงหนึ่ง
ดังนั้นสองคนนี้จึงนับได้ว่าเป็นศิษย์ร่วมสำนักกัน
เมื่อเถียนเถียนรู้ว่าเขาอยากเปิดสำนักมวยของตัวเอง ก็รีบเสนอตัวเองขาดว่าจะใช้เงินอั้นปีของตัวเองลงทุนให้
ตอนนั้นเจ้าของสำนักคิดว่าเด็กหญิงอย่างเถียนเถียนจะมีเงินอั้นปีสักเท่าไร
พอเถียนเถียนหยิบเงินอั้นปีออกมาให้ดู เจ้าของสำนักก็ยกมือมาลูบอกเบา ๆ อย่างเงียบ ๆ——