สิ่งที่ทำให้ทุกคนประหลาดใจคือ การสอบกลางภาคครั้งนี้ นักเรียนที่เคยมีผลการเรียนดีกลับตกลงไปบ้าง
ส่วนนักเรียนที่เคยอยู่ท้าย ๆ ของห้องก็ยังคงอยู่ท้ายเช่นเดิม
เสียงซุบซิบในโรงเรียนจึงลุกลามขึ้นทันที
“ครูเสิ่นติวพวกนักเรียนห้าคนนี้แบบตัวต่อตัว แต่ผลสอบกลับยังแย่เหมือนเดิม”
“จริง ๆ นี่ยิ่งแย่ลงด้วยซ้ำ”
“แล้วกลุ่มเรียนพิเศษที่ครูเสิ่นทำขึ้นมานี่ ความหมายที่แท้จริงของมันคืออะไรกันแน่?”
เสียงตั้งคำถามดังขึ้นระลอกแล้วระลอกเล่า
เถียนเถียนไม่ใส่ใจ
จนกระทั่งพ่อแม่ของนักเรียนทั้งห้าทนไม่ไหว
พวกเขาเดินทางมาที่โรงเรียน เข้าไปที่ห้องผู้อำนวยการ ขอให้ครูเสิ่นส่งลูก ๆ ของตนกลับไปเรียนในห้องเรียนปกติ
แทนที่จะไปรับการฝึกพิเศษแบบตัวต่อตัวแบบนั้น
“ผลการเรียนของลูก ๆ ตกลงไปเยอะขนาดนี้ ต่อไปจะเอาอะไรไปสอบเข้ามหาวิทยาลัย?”
แม้ผลการเรียนจะไม่ค่อยดี ก็ไม่มีสิทธิ์เลิกล้มตั้งแต่ยังเรียนอยู่ชั้นมัธยมปลายปีหนึ่ง!
ทุกคนต่างพากันแสดงความเห็นในห้องผู้อำนวยการ
“ทุกคนอย่าเพิ่งรีบ อย่าเพิ่งรีบนะครับ” ผู้อำนวยการรีบพูด “ผมจะเรียกครูเสิ่นมาทันที
มีเรื่องอะไรค่อยคุยกันให้เข้าใจตรงกัน”
เถียนเถียนถูกเรียกมาอย่างรวดเร็ว
เมื่อเห็นพ่อแม่ที่อกตุ้มหูตุ้มต่อม และผู้อำนวยการที่เดือดร้อนจนหัวหมุน เธอก็เอ่ยขึ้นอย่างอ่อนโยน “พ่อแม่ทุกท่านกำลังกังวลเรื่องผลการเรียนของเด็ก ๆ อยู่ใช่ไหมคะ
กลัวว่าต่อไปจะสอบเข้ามหาวิทยาลัยไม่ได้?”